Ὅσο μεγαλώνει ἡ ἀγάπη σου γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τόσο αὐξάνει καὶ ἡ βεβαιότης ποὺ αἰσθάνεσαι γιὰ τὴν ζωή.
Ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν ἑαυτό σου σὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ παλαιὰ τραύματα καὶ γκρεμίζει κάθε τοῖχο ἀνασφαλείας καὶ δυσαρεσκείας ποὺ εἶχες ὑψώσει, γιὰ νὰ προστατευθῇς. Συνέχεια
Καὶ ῤιζικὸ περπάτει…
Ἄν ὅμως… Ἄν…
Διότι ἐὰν δὲν ἔχῃς…
Ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύῃ ἡ παροιμία, ἀλλὰ μόνον γιὰ τοὺς φίλους… Κάτι ἐξαιρετικὰ σπάνιον, ἀλλὰ καὶ ἰδιαιτέρως πολύτιμον, ὅταν κι ὅπου εὑρεθῆ…
Παροιμίες θὰ μοῦ πεῖτε…
Κι ὅμως… Μεγάλες ἀλήθειες ἔχουν νὰ μᾶς ποῦν…
Ἄν ἔχῃς φίλο διάβαινε… Μεγάλη ὑπόθεσις… Συνέχεια
Ἢ πρωινὴ γυμναστικὴ (τῆς δεξιᾶς χειρός).
Καλημέρα…
Μία νέα ἡμέρα…
Καλημέρα σὲ ὅλον τὸν κόσμο…
Ὁ ἥλιος ξεπρόβαλε…
Καλημέρα… σὲ ὅλον τὸν πλανήτη…
Κι ἐγὼ ξεκινῶ πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή…
Καλημέρα μας… Καλημέρα μας…
Πόσο μεγάλη ἀνάγκη εἶναι ἀλήθεια τό νά μποροῦμε νά ξυπνᾶμε τό πρωΐ μέ χαμόγελο;
Πόσο σημαντικό εἶναι γιά ἐμᾶς,ἀλλά καί γιά τούς γύρω μας, τό νά μποροῦμε ἐμεῖς νά αἰσθανόμαστε καλά μέ τόν ἑαυτόν μας;
Πόσο σημαντικό εἶναι νά ἀντικρύζουμε κάθε αὐγή μέ αἰσιοδοξία καί μέ βεβαιότητα πώς θά τά καταφέρουμε καλλίτερα ἀπό κάθε ἄλλην φορά; Συνέχεια
Ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα ἀπὸ τὸν φίλο μου Δημήτρη:
Φόβος
Ήταν κάποτε ένας γιατρός.
Μιαν ημέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μιαν άλλη, γειτονική όπου είχε δουλειά, συνήντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»Και η πανούκλα απήντησε: «Είναι η σειρά μου». Συνέχεια
Εἶναι ἀνυπόφορον τὸ νὰ ὑποχρεοῦσαι νὰ ἐκφράζῃς τὸν ἐκστασιασμὸν σου διὰ τὴν «Ζαζὶ στὸ Μετρό», ἢ διὰ τοὺς μετεωρισμοὺς κάποιου πελαργοῦ, προκειμένου αὐτὰ τὰ ψυχαναγκαστικὰ πλάσματα μὲ τὶς τιράντες, τοὺς μπερέδες Συνέχεια
