Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἁπλώνουν τὸ χέρι δὲν τὸ κάνουν ἀπαραίτητα μόνο γιὰ χρήματα.
Μιὰ κουβέντα ἀγάπης μπορεῖ νὰ βγάλῃ ἕναν ἄνθρωπο ἀπὸ τίς χαράδρες τίς ἀπογνώσεως, νὰ τοῦ προσφέρῃ ἐλπίδα, νὰ νοιώσῃ ὅτι εἶναι σημαντικὸς γιὰ κάποιον.
Μιὰ πράξις φροντίδος μπορεῖ νὰ σώσῃ ἀκόμη καὶ τὴ ζωὴ κάποιου. Συνέχεια
Ὅλον τὸν χειμώνα βοηθοῦσα ἕναν ἀνεψιό μου στὴν μελέτη του, γιὰ νὰ μελετήσῃ καὶ νὰ μπορέσῃ νὰ δώσῃ ἐξετάσεις τώρα, αὐτὲς τὶς ἡμέρες.
Ἕνα παιδὶ μέσου ἐπιπεδου, στὰ μαθήματα ποὺ μελετοῦσε, ἀλλὰ μὲ πάρα πάρα πολλὰ ταλέντα σὲ ἄλλους τομεῖς. Ἔξω ἀπὸ τὴν μελέτη.
Τὴν μελέτη τὴν ἀπεφάσισε μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴν ἀναγκαστῇ νὰ κάνῃ κάποιαν χειρονακτικὴ ἐργασία.
Ἀλλὰ εἴπαμε… Ἔχει τόσα ταλέντα καὶ τόση προθυμία γιὰ ἐργασία, ποὺ κατὰ βάθος πιστεύω πὼς ἀδίκησε ἑαυτὸν μὲ τὸ νὰ πιεστῇ τόσο πολύ.
Αὐτὰ μὲ τὸν ἀνεψιό μου.
Ἔχουμε κι ἄλλα. Σημαντικότερα.
Διάβασα τὰ θέματα τῶν ἐξετάσεων.
Συνέχεια
Μικρὲς ζωές…
Μεγάλα προβλήματα…
Κι ἀπὸ κοντὰ κι ὁ θάνατος…
Δὲν εἶναι ποὺ δὲν θέλουμε νὰ ζήσουμε…
Εἶναι ποὺ δὲν μάθαμε νὰ ζοῦμε..
Εἶναι ποὺ δὲν μάθαμε νὰ ἀκοῦμε αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα μας… Τὴν Ἀνάγκη! Τὸ πραγματικό μας Ἐγώ. Ὄχι τὸ ἐπίκτητο…
Συνέχεια
Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχω ἀποφασίσει νὰ περιορισθῶ στὸ νὰ ἀναπαράγω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα θέματα ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν αὐτογνωσία μας καὶ στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας. Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς δὲν μπαίνω καὶ σὲ θέματα εἰδησεογραφίας, διότι οὔτως ἤ ἄλλως, εἶναι ἡ καθημερινότης μας. Εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπηρεάζει συνολικῶς, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἐὰν θὰ μᾶς ἐπηρεάζῃ μὲ τρόπον τέτοιο ποὺ νὰ γινόμεθα καλλίτεροι ἤ σιγὰ σιγὰ νὰ βουλιάζουμε.
Τὸ νὰ ἑστιάζω σὲ καταστροφικὲς εἰδήσεις διαρκῶς μὲ βλάπτει, μὲ καταθλίβει καὶ μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ αἰσθάνομαι ἐγκλωβισμένη. Κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει. Ἤ ὀρθότερα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ.
Ήταν κάποτε ένας κακός άνθρωπος που τον έλεγαν Μπεν Σάντοκ. Η σκοτεινιασμένη του ψυχή δεν μπορούσε να χαρεί το καλό και το όμορφο. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις του κινούνταν σε τόσο σκοτεινές περιοχές, που οτιδήποτε ήταν όμορφο και υγιές δεν μπορούσε να το αντέξει. Μοναδική του χαρά ήταν το να καταστρέφει.
Κάποια μέρα περπατούσε σε μια όαση, όταν το κακό βλέμμα του έπεσε πάνω σ’ ένα τρυφερό φοινικόδεντρο, που ήταν ακόμη μικρό σε ηλικία και χαιρόταν που μεγάλωνε. Χαρούμενο κουνούσε τα φύλλα του με τον αέρα και απολάμβανε την ύπαρξή του.
Ο Μπεν Σάντοκ πήρε μια βαριά πέτρα και την έβαλε ακριβώς πάνω στην τρυφερή κορφή του νεαρού δέντρου Συνέχεια
Πρὸ χθὲς λοιπὸν ἀναζητοῦσα μερικὲς εἰκόνες γιὰ τὸν Νικηταρᾶ. Ξέρετε, αὐτὲς ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε.
Τὸν Νικηταρᾶ μὲ τὸ σπαθί… Σὲ νεαρὴ ἡλικία… Ἡλικιωμένο…
Καὶ ξαφνικὰ βλέπω αὐτό:
Τί διαβάζετε;
Τό πασιφανές;
Ναί, κι ἐγὼ τὸ πασιφανὲς διαβάζω!!!
Μόνον ποὺ βλέπω καὶ μίαν ὑπογραφὴ ἐκεῖ δίπλα….
Κέλτικοι σταυροὶ καὶ τριαλαρὶ τριαλαρό… Δὲν κατάλαβα….
Θυμήθηκα ὅμως μίαν ἄλλην φωτογραφία, ποὺ εἶχα δημοσιεύσῃ πρὸ ἡμερῶν. Συνέχεια
