Ἔχω πολλὲς φορὲς ἀναφερθῇ στοὺς νεκροὺς τῶν διαφόρων ἀ-κοινωνικῶν συστημάτων μὲ τὴν κατάληξι -ισμός. Κατ’ ἐμέ, βάσει πάντα ἱστορικῶν καταγραφῶν, τὰ θύματα τῶν -ισμῶν δὲν εἶναι ἀπαραιτήτως ἐχθροί τους. Εἶναι ἁπλῶς ἄνθρωποι. Σκέτο.
Δὲν κουβαλοῦν βόμβες, δὲν κάνουν ἀντάρτικο, δὲν πολεμοῦν τὸ σύστημα τοῦ -ισμοῦ ἀπαραιτήτως. Πασχίζουν νὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὴν παρανοϊκότητά του.
Τὰ συστήματα τῶν -ισμῶν εἶναι ἀπάνθρωπα. Εἶτε ἔχουν σὰν ἐπίκεντρο τὸ κόμμα, εἶτε τὴν φυλή, εἶτε τὸ χρῆμα, εἶτε ἀκόμη καὶ τὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὶς λᾶθος ὅμως ὀπτικές, παραμένουν ἐγκληματικὰ καὶ πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθερία του.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἀπελευθέρωσις!!!
Ἡ θέα τῆς παραπάνω εἰκόνας μὲ …ἀπηλευθέρωσε!
Μὲ ἐμάγευσε!
Μὲ ἔκανε νὰ αἰσθανθῶ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ πλήρης, ὡς ἄνθρωπος κι ὡς μέλος αὐτοῦ τοῦ πλανήτου!
Τὰ ἔχουμε ὅλα!
Εἴμαστε τὸ Ὅλον!
Εἴμαστε πανέτοιμοι!
Συνέχεια
Παιδική κακοποίησις;
Τί εἶναι;
Μόνον τό νά κτυπήσῃς ἕνα παιδί; Ἤ νά τοῦ ἀσκήσῃς βία σωματική γενικῶς;
Δέν εἶναι κάτι ἄλλο;
Θυμᾶμαι λοιπὸν τὴν γιαγιά μου νὰ λέῃ γιὰ κάποιον μπαμπούλα. Ἤ γιὰ τὸν λύκο. Ἤ γιὰ τὸν μουλαρᾶ…
Γενικῶς θυμᾶμαι τὴν γιαγιά μου νὰ μᾶς τρομοκρατῇ μὲ διαφόρους τρόπους κι ὅταν αὐτοὶ δὲν ἔπιαναν τότε ἐπεστράτευε ἄλλα μέσα, ἰσχυρότερα καὶ ἰκανότερα νὰ μᾶς …πείσουν. Θεοί, ἅγιοι, ἁγίες… Θὰ καιγόμασταν στὴν κόλασι, θὰ μᾶς ἔκαιγε ὁ θεός, θὰ μᾶς ἔπαιρνε ὁ θεὸς τὴν μάννα μας…
Ἀλήθεια, τί στό καλό θρησκεία τῆς ἀγάπης ἦταν αὐτή πού οἱ πιστοί της ἀσκοῦσαν τόσην τρομοκρατία στά παιδιά; Ἔ;
Κι ὅμως, κρατᾶ τὸ μεγαλύτερον ὅπλο!
Ἡ πραγματικὴ παιδεία, ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔπεισαν πὼς εἶναι παιδεία, εἶναι πράγματι τὸ μεγαλύτερον ὅπλον κάθε ἄλλου.
Τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε θὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε εἶναι μία ἱστορία ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὴν ἀναλύσουμε τώρα.
Συνέχεια
Ἄς ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν μιζέρια!
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω διαρκῶς πὼς τὸ αὔριο εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ σήμερα. Ὄχι νὰ ἐλπίζω, νὰ πιστεύω. Νὰ μὴν τὸ διαπραγματεύομαι αὐτό.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω πὼς ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη, τὴν στιγμὴ ποὺ γύρω μου ὅλα τὰ σκιάζει ὁ φοβέρα καὶ τὰ πλακώνει ἠ σκλαβιά. Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἀλλὰ πραγματικότης. Ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη. Ὄχι αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν πὼς μὲ ἐξουσιάζουν.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ χαμογελῶ ὅταν γύρω μου καταστρέφονται τὰ πάντα. Ὅταν ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Ὅταν ζωὲς διαλύονται. Κι ὅμως. Εἶναι μία ἀλήθεια ποὺ πρέπει νὰ γίνῃ κτῆμα μας. Ὅλων μας!
Συνέχεια
Μόνον «Καλὴν Λευτεριὰ» εὔχομαι Ἕλληνες.
Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἡμέρες διαβάζω εὐχές, δέχομαι εὐχές, ἀκούω εὐχές. Ἀλλὰ δὲν ἀπαντῶ.
Φέρομαι ἀγενῶς… Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι…
Κουράστηκα. Δὲν ἔχουν νόημα ὅλα αὐτά. Δὲν ἐμπεριέχουν τὴν ἀλήθεια. Δὲν ἐκφράζουν αὐτὸ ποὺ αἰσθάνομαι, ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ ποὺ πράγματι αἰσθάνονται οἱ γύρω μου. Λέμε ψέμματα ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ πείσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, γιὰ κάτι ποὺ πρὸ πολλοῦ ἔχει τελειώσει.
Τί ἔχει τελειώσει;
Δὲν ἀναφέρομαι στὴν πίστι τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς.
Συνέχεια