Μοῦ ἔχει συμβῇ νὰ μπῶ σὲ λεωφορεῖο, ἐν τελῶς διαλυμένη ἀπὸ τὴν κούρασι, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν σκηνὴ οὐδέποτε θὰ ἐπέτρεπα στὸν ἑαυτόν μου, καὶ στοὺς συνταξειδιῶτες μου, νὰ τὴν ζήσω.
Μοῦ φαίνεται πὼς ἀποτυπώνει τὴν μεγίστη Ὕβρι, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Νά ἐπιδιώξουμε τό ἀδύνατον πρίν γίνῃ ἀδιανόητον;
Συζητοῦσα μὲ τὸν φίλο μου τὸν Ὀδυσσέα πρὸ ὁλίγου καὶ χαμογελοῦσα.
Ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία τῶν πολλῶν ὁ φίλος μου.
Θέλει τόσο πολὺ νὰ κάνῃ κάτι γιὰ νὰ ἀλλάξῃ τὰ δεδομένα καὶ νὰ βοηθήσῃ τὸν κόσμο.
Ἀλλά ὁ κόσμος θέλει; Ἤ ὄχι;
Ἀν τὶ ἀπαντήσεως τοῦ ἐπαρουσίασα μία μικρὴ ἱστορία-ἐρώτημα, σὰν παρομοίωσι τῆς πραγματικότητός μας.
Σὲ μία βάρκα ἔχουν μπεῖ πολλοί, πάρα πολλοί. Στὴν κακοκαιρία ἡ βάρκα βουλιάζει. Ποιοί θά σωθοῦν;
Αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι, μοῦ ἀπαντᾶ ὁ φίλος μου.
Ναί, αὐτοὶ ποὺ ξέρουν κολύμπι. Οἱ ἄλλοι θὰ πνιγοῦν.
Συνέχεια
«Ἡ Φύσις ξέρει…»
Στῆς γιαγιᾶς μου τὴν αὐλὴ ὑπῆρχε μία τεραστία ἀμυγδαλιά…
Ἐκεῖ ἀπὸ κάτω περνοῦσα κάποιες ὧρες παίζοντας μὲ τὴν ἀμυγδαλιά…
Μίαν ἡμέρα ἦλθε μία γιὰ ἐλεημοσύνη, κρατῶντας ἕνα μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της… μιλῶντας ἔξως ἀπὸ τὴν αὐλόπορτα… Ἡ ἀμυγδαλιὰ ἐτραβήχθη…
Καὶ ἡ γιαγιά μου εἶπε: «ἐὰν δὲν τὸ θέλῃ ἡ φύσις, μὴ κάνῃς ἐλεημοσύνη… Ἡ φύσις ξέρει ποιοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ τοὺς ἀφήνει νὰ ἀγωνίζονται γιατί μαθαίνουν!!!»
Συνέχεια
Ἡ …φαγοκυττάρωσις τῶν Ἀθηνῶν!!!
Ἡ φαγοκυττάρωσις εἶναι μία διαδικασία κατὰ τὴν ὁποία τὰ κύτταρα ποὺ ἐπιβαρύνουν ἕναν ὀργανισμὸ κατασπαράσσονται ἀπὸ τὰ διπλανά τους ἤ ἀπὸ ἄλλα, ἀπολύτως ἐξειδικευμένα γιὰ αὐτὴν τὴν διαδικασία.
Γιὰ παράδειγμα, εἰς τὴν περίπτωσιν ποὺ κάποιο βακτήριο ἤ ἰὸς εἰσέλθῃ στὸ ἀνθρώπινον σῶμα, τότε τὰ φαγοκύτταρα, ποὺ καλῶνται μακροφάγα, ἀναλαμβάνουν νὰ ἐξοντώσουν τὸν εἰσβολέα καὶ τελικῶς νὰ τὸν κατασπαράξουν.
Μετὰ βέβαια, συνηθίζουν νὰ …αὐτοκαταστρέφονται, τρώγοντας τὸν ἑαυτόν τους.
Συνέχεια
Ἄς κάνουμε ἀγάλματα σὲ ὅλους τοὺς πολιτικούς μας…
γιὰ τὴν προσφορά τους στὴν ἀνθρωπότητα…!!!!!!
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει στο στάδιο της ένωσής μου με την φύση. Έχοντας κουραστεί από τα πολλά τα λόγια και τα πύρινα επαναστατικά γραπτά των διάφορων συναγωνιστών μου και των αντίπαλων βολεμένων φίλων μου, έβαλα σε δράση ένα σχέδιο το οποίο το είχα καλά κρυμμένο μέσα στα όνειρά μου.
Πρακτικά, αφού μου τελείωσαν οι δουλείες με τα ευρώπουλα και από την στιγμή που δεν ήμουν από αυτούς που έδωσα την ψήφο μου για μια θέση, ήρθα στο σημείο όπου ή έπρεπε να πάω στο εξωτερικό, ή να κάτσω εδώ και να παλέψω μαζί με κάτι λίγους τρελούς που πιστεύουν ακόμη στο μεγαλείο του ανθρώπου.
Ἐγώ, τὰ συναισθήματά μου καὶ οἱ ἄλλοι.
Ὁ πραγματικός μας κόσμος, αὐτὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιοῦμε, δὲν εἶναι ὁ κόσμος ποὺ θὰ θέλαμε, μὲ τὴν λογική μας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μᾶς ὁρίζουν τὰ αἰσθήματα καὶ τὰ συναισθήματά μας.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι οἱ …αἰώνιες δίαιτες. Αὐτὲς ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ …Δευτέρα.
Ἀφ΄ ἑνὸς μᾶς κυβερνᾶ τὸ αἴσθημα, δῆλα δὴ τὸ θέλω μας, καὶ ἐπιλέγουμε τὴν βουλιμία ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια, ἀφ΄ ἑτέρου, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖον νὰ χρειαζόμεθα δίαιτα, σημαίνει πὼς νωρίτερα πάλι ἐπιτρέψαμε στὸ θέλω μας νὰ ἐκφρασθῇ, κι ὄχι στὸ «πρέπει» μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἔχουμε ἕνα ἀρμονικότερο σῶμα. Συνέχεια