Τὸ βλέπουμε στοὺς μὴ ἔχοντες… Μὰ κυρίως τὸ βλέπουμε στοὺς ἔχοντες.
Τὸ βλέπουμε ὁπουδήποτε στρέψουμε τὸ βλέμμα μας…
Τὸ βλέπουμε στὴν γειτονιά μας, στοὺς φίλους μας, στοὺς περαστικούς…
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ ὅλους. Ἰσχύει γιὰ κάποιους…
Διότι ἀκόμη γεμίζουν τὰ σκυλάδικα, ἀκόμη μπαίνουν στὸ ταξὶ κάποιοι γιὰ τὴν πλάκα τους, ἀκόμη ἡ σαχλαμάρα κυριαρχεῖ…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μικρά ἀλλά καθαρά ὄνειρα
Φανταστείτε ξαφνικά τα όνειρά μας να κοβόντουσαν στα μέτρα μας. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Να δουλεύαμε με τα υλικά που έχουμε. Να παράγαμε αυτό που μπορούσαμε. Να είχαμε επάρκεια σίτισης και πρώτων υλών δικές μας. Να μοιράζαμε τις ικανότητές μας, τις γνώσεις μας και να τις προσφέραμε στην πραγματική ανάπτυξη του τόπου μας. Να είμαστε μικροί αλλά με καθαρά όνειρα κι όχι με πλαστές ανάγκες.
Σαν λαός είμαστε φύση πολυμήχανοι. Είμαστε φύση χαρούμενοι, γλεντζέδες.
Ποιος έχει πάρει το γέλιο από το πρόσωπό μας?
Ποιος μας ανάγκασε να γίνουμε κάτι ασύμβατο με τη φύση μας και με το τόπο μας? Τι δουλειά έχουμε εμείς να φτιάχνουμε ουρανοξύστες για να κρύβουμε τον ήλιο μας, όπως αναγκάστηκαν να κάνουν λαοί που έψαχναν να τον βρουν.
Τι δουλειά έχουμε εμείς να Συνέχεια
Θέλεις πράγματι νά σώσῃς τήν Ἑλλάδα; Τότε…
Ἄρχισε νὰ σκέπτεσαι σὰν Ἕλλην!
Ἄρχισε νὰ δρᾷς σὰν Ἕλλην!
Ἄρχισε νὰ ζῇς σὰν Ἕλλην!
Πῶς;
Ἁπλούστατα!
Παιδεία! Παιδεία! Παιδεία!!!
Ἀπὸ τὸ Μηδέν! Ἀπὸ τὸ Τίποτα! Ὅλα ἀπὸ τὴν Ἀρχή!
Ἡ Φύσις ἐκτίσθη γιὰ τοὺς κυνηγοὺς τῶν ὀνείρων.
Καὶ μόνον ὅσοι ἀτενίζουν τὸ μέλλον μὲ βεβαιότητα, κι ὄχι μὲ ἐλπίδα, μὲ βαθειὰ ἐσωτερικὴ ἀσφάλεια, μὲ πίστι καὶ προσμονή, μποροῦν νὰ γνωρίζουν πὼς ἐγεννήθησαν νικητές. Διότι ἡ ἐλπὶς τσακίζει… Σκοτώνει…
Ἄλλως τέ, μέσα στὸ κουτὶ τῆς Πανδώρας, ὅταν ὅλα τὰ καλὰ ἔφυγαν, παρέμειναν τὰ κακά…
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην, μόνον αὐτοὶ ποὺ εἶναι βέβαιοι ἔχουν τὴν τύχη μὲ τὸ μέρος τους. Ἡ τύχη βοηθᾶ τοὺς τολμηρούς… Ὄχι αὐτοὺς ποὺ κρεμοῦν τὶς ἐλπίδες τους σὲ κάθε τί… Ἀκόμη καὶ στὴν τύχη.
Ἐὰν οἱ ἄνθρωποι σὲ ἀγαποῦν μόνον ὅταν ἀνταποκρίνεσαι στὶς προσδοκίες τους…
Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ…
Ἐδῶ ἦλθα μόνον γιὰ ἐμέναν…
Μόνη μου ἐγεννήθην, μόνη μου θὰ τελειώσω…
Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς στὴν πορεία δὲν θὰ ἀναπτύξω σχέσεις. Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ δεθῶ.
Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ ἀγαπήσω καὶ δὲν θὰ ἀγαπηθῶ.
Ὅμως ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας παίζουμε ῥόλους… Κάτι θέλουμε νὰ δείξουμε…
Κάπου νὰ γίνουμε ἀρεστοί…
Συνέχεια
Κάθε φορὰ μποροῦμε νὰ φτιάξουμε λίγο περισσότερο οὐρανὸ …ἐδῶ, στὴν γῆ!
Οἱ περισσότεροι ὅταν μιλοῦν γιὰ κατεπιεσμένα συναισθήματα ἐννοοῦν τὰ ἀρνητικὰ κι αὐτὸ γιατί δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ καταπιέζῃ τὰ συναισθήματά του ἐπιλεκτικά. Ἐτσι ἐνῶ ἀρχίσαμε νὰ θέλουμε νὰ κρύψουμε τὰ ἀρνητικά μας συναισθήματα στὴν πραγματικότητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε κατελύσαμε τὸν μηχανισμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὰ συναισθήματα μᾶς γενικά, τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος ποταμὸς μέσα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνέκφραστα θετικὰ συναισθήματα. Συνέχεια