Ἐάν ἐγώ ἔχω ἀφήσει τόν Ἑαυτόν μου νά σέρνεται, νά χάνεται καί νά σβήνῃ, ποιός ἀκριβῶς θά μέ σεβασθῇ; Ποιός θά στέκεται δίπλα μου ὡς φίλος ἤ ὡς σύντροφος; Ποιός θά μέ κυττᾷ ἴσια στά μάτια σάν ἴσος;
Ὅσο περισσότερο πέφτω, τόσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι.
Ὅσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι, τόσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ.
Ὅσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ, τόσο λιγότερο συναντῶ ἀνθρώπους ἴσους, ποὺ νὰ μὲ ἐκτιμοῦν καὶ νὰ μὲ Συνέχεια
Ὁ καθαρισμὸς τῶν στάβλων τοῦ Αὐγεία ἀπὸ ῤωμαϊκὸ ἀνάγλυφο.
Σήμερα τηλεφωνήθηκα μὲ τὸν καλό μου φίλο Α.
Ὁ φίλος Α. εἶναι ἰδιαιτέρως πατριώτης, μὲ καθαρὴ κρίσι γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ μὲ ἔντονο πόθο νὰ ἀπελευθερώσουμε τὴν Πατρίδα μας.
Ὁ φίλος Α. πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων ἀπεφάσισε νὰ δημιουργήσῃ ἕνα νέο κόμμα, μέσα σὲ τόσα ἄλλα ποὺ δημιουργήθηκαν ἢ θὰ δημιουργηθοῦν στὸ μέλλον.
Συνεπῶς;
Ὅλοι οἱ ἄλλοι; Γιατί τά χρειαζόμαστε;
Ἐφ’ ὅσον δὲν εἴμαστε ἰατροί… Ἐκτὸς κι ἐὰν εἴμαστε πουτάνες..
Τότε ἀλλάζει!
Ποιός ἀλήθεια τό ἔκανε αὐτό πράξι;
Μήπως ὁ μεγάλος Σωκράτης;
Μήπως ἐπί τέλους πρέπει νά πάρουμε παράδειγμα ἀπό τό παρελθόν μας γιά να μπορέσουμε νά σταθοῦμε γερά στά πόδια μας καί νά στρώσουμε τό δρόμο γιά τό αὔριο;
Μὲ τὸν τίτλο τῆς ἀναρτήσεως ἐσχολίαζε ὁ Πλάτων στὴν παραπάνω φωτογραφία τῆς Τατιάνας.
Κι ἐγώ… Θέλω τὸν Ἥλιο μου πίσω, ἐσκέφθην μόλις εἶδα τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Κι ὄχι μόνον τὸν θέλω, ἀλλὰ τὸν ἀπαιτῶ!
Θέλω τὸν Ἥλιο μου πίσω, διὰ παντός. Ὄχι περιστασιακῶς, ὅταν οἱ ἄνεμοι σκορπίζουν τὰ νέφη ποὺ κάποιοι μᾶς φορτώνουν. Τὸν θέλω μόνιμα, διαρκῶς, γιὰ πάντα, νὰ μὲ φωτίζῃ καὶ νὰ μοῦ ἀποδεικνύῃ πὼς ἡ ζωὴ εἶναι δικαίωμα… Δὲν γίνεται νὰ περιορίζεται διαρκῶς στὰ τοῦ βίου…
Τὸ βλέπουμε στοὺς μὴ ἔχοντες… Μὰ κυρίως τὸ βλέπουμε στοὺς ἔχοντες.
Τὸ βλέπουμε ὁπουδήποτε στρέψουμε τὸ βλέμμα μας…
Τὸ βλέπουμε στὴν γειτονιά μας, στοὺς φίλους μας, στοὺς περαστικούς…
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ ὅλους. Ἰσχύει γιὰ κάποιους…
Διότι ἀκόμη γεμίζουν τὰ σκυλάδικα, ἀκόμη μπαίνουν στὸ ταξὶ κάποιοι γιὰ τὴν πλάκα τους, ἀκόμη ἡ σαχλαμάρα κυριαρχεῖ…
Συνέχεια
