Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται γύρω μου εἶναι ἡ πυξίδα μου.
Στὸ νότο οἱ καλοί, αὐτοὶ ποὺ μὲ ἀγαποῦν, μὲ ἀποδέχονται καὶ εἶναι δίπλα μου.
Στὸ βοῤῥᾶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζύ μου καὶ δὲν μοῦ δίνουν ἐκτίμησι καὶ ἀγάπη.
Μὴ μοῦ πειράξετε οὔτε τὸ νότο μου μὰ οὔτε τὸ βοῤῥᾶ μου γιατί χωρὶς αὐτοὺς θὰ μείνω ἀκυβέρνητη, χαμένη σὲ μιὰ ζωὴ ὅπου τὰ πράγματα ποὺ κάνω καὶ δὲν κάνω δὲν θὰ ἔχουν ἀληθινὸ νόημα καὶ ἀξία…
Οι Έλληνες είμαστε Γενιά Πολεμιστών … και όχι λογιστών.
Οι λογιστές έφεραν την Ανθρωπότητα στα χείλη της Αβύσσου.
Οι Πολεμιστές θα Την περάσουν απέναντι, σε Νέους Τόπους, Νέες Ιδέες, με το Ξίφος γυμνό στο χέρι να φυλάνε και να προστατεύουν τους αμάχους.
Ἑορταστικὰ τριήμερα, διακοπές, ἀργίες, διήμερα…..
Τελικῶς χρειαζόμαστε πράγματι κάποιον νὰ μᾶς ὑπενθυμίζῃ πὼς ἐδῶ δὲν εἴμαστε μόνον γιὰ νὰ πολεμήσουμε ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ βιώσουμε τὴν κάθε μας στιγμή… Μὲ ὅλο τὴ πᾶθος της…
Ὅταν στὴν χώρα μας διαβάζουμε τὴν λέξι φοιτητές, θέλουμε δὲν θέλουμε, ἡ σκέψις μας προσανατολίζεται πρὸς τὰ γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου. Τὸ ἐὰν αὐτὰ βέβαια ἦταν ἀποτέλεσμα ἐνορχηστρωμένης προπαγάνδας ἤ κανονικῆς ἐπαναστάσεως, καμμίαν σημασία δὲν ἔχει, διότι τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν συμμετεχόντων δὲν ἦταν ἐντεταλμένοι παρὰ μόνον καθοδηγούμενοι.
Συνεπῶς, τὸ αἴσθημα τῶν φοιτητῶν, γιὰ διεκδίκησι τῶν δικαίων τους, ὅπως κι ἐὰν τὸ κάνουμε, ἔχει μίαν μακρὰ ἱστορία στὴν χώρα μας.
