Ἐὰν ἕνας στόχος ἤ ἕνα ὄνειρο εἶναι ἐμπρός μας, πανέτοιμο γιὰ νὰ τὸ διεκδικήσουμε καὶ νὰ τὸ κερδίσουμε, τότε καὶ μόνον τότε, θὰ μποροῦμε νὰ τὸ γευθοῦμε, ὅταν θὰ μποροῦμε νὰ ζήσουμε δίχως του ἀλλὰ κι ὅταν δὲν θὰ τὸ θεωροῦμε κτῆμα μας!
Ἕνας στόχος εἶναι πάντα εὐπρόσδεκτος, ἀρκεῖ φυσικὰ νὰ μὴν μᾶς ὁδηγῇ στὸ νὰ μεταμορφωνόμαστε σὲ …σκλάβους του!
Διότι, μόνον ὅταν μποροῦμε νὰ ἐπιτρέψουμε στὸ ὅποιο θέλω μας νὰ ἔχῃ τὴν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς, μόνον τότε, ἔχουμε πράγματι τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ζήσουμε!
Σὲ κάποια ἔρευνά μου στὸ διαδίκτυο, ἀνεκάλυψα αὐτὴν τὴν θαυμασία φωτογραφία καὶ χαμογέλασα.
Μοῦ ἄρεσε… Περισσότερο ἀπὸ ὅλα μοῦ ἄρεσε ἡ θάλασσα…
Μὰ τὸ χαμόγελο δὲν ὀφειλόταν σὲ μίαν καλὴ διάθεσι χαλαρώσεως ἀλλὰ στὴν εἰκόνα ποὺ εἶδα …πίσω ἀπὸ τὴν εἰκόνα.
Ὁ τρόπος ποὺ εἶναι στημένες οἱ πέτρες καταδεικνύει μίαν ἀναλογία μὲ αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε πλέον Ἑλλαδοκαφριστάν.
Συνέχεια
Ποιά εἶναι ἡ ὀρθή ἔννοια τῆς λέξεως κοινωνία; Σημαίνει ἤ δέν σημαίνει ἐπι-κοινωνία;
Ὅταν συζητᾶμε γιὰ κοινωνίες, οὐσιαστικῶς συζητᾶμε γιὰ σύνολον ἀνθρώπων ποὺ ἐπικοινωνοῦν εἰλικρινῶς μεταξύ τους, ποὺ ἔχουν ἰδίους στόχους καὶ ἴδιες ἀρχές. Ποὺ θὰ μπορέσουν κάτω ἀπὸ συγκεκριμένες συνθῆκες, νὰ ἀνασύρουν καὶ νὰ ἐπιδείξουν τὸ αὐτὸ σθένος, στάσι καὶ ἦθος.
Δὲν νοεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ποὺ ἐντός του ὁ ἕνας ἐπιθυμεῖ γιὰ παράδειγμα τὴν προσωπική του ἀνάδειξι. Οὔτε θεωρεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὁ καθεῖς πορεύεται μὲ βάσει τὰ δικά του προσωπικὰ συμφέροντα. Οὔτε νοεῖται ὥς κοινωνία αὐτὸ ποὺ ἔχουμε σήμερα στὴν χώρα μας.
εἰκόνα
«Ν’ ἀγαπᾶς τὴν εὐθύνη.
Νὰ λές: ἐγώ, ἐγὼ μονάχος μου ἔχω χρέος νὰ σώσω τὴν γῆς…
Ἄν δὲν σωθῇ, ἐγώ, ἐγὼ θὰ φταίω…»
Προχθές συνέβη μία οἰκογενειακή τραγωδία. Μία πολύτεκνη οἰκογένεια ἔχασε τρία παιδιά σέ μία πυρκαϊά, πιθανότατα ἀπό ξυλόσομπα.
Ἀμέσως, χωρίς νά εἶναι γνωστές λεπτομέρειες, κάποιοι ΑΛΗΤΕΣ (δημοσιοκάφροι καί κοινοί Νεοέλληνες μαλάκες) ἔσπευσαν νά σκυλεύσουν τήν τραγωδία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων καί νά ἐκλύσουν ἐμετούς λαϊκισμοῦ, ὅτι «τά μνημόνια καί ἡ κυβέρνησις δολοφόνησαν τρία παιδάκια».
Συνέχεια
