Καθημερινῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μοῦ ἀρέσῃ, διαπιστώνω πὼς ἔχουμε τόσο μεγάλη ἐξάρτησι ἀπὸ τὴν τεχνολογία, ποὺ ἐὰν γιὰ κάποιον λόγο αὔριο τὸ πρωΐ χάναμε τὸ ῥεῦμα, ποὺ τὴν τροφοδοτεῖ, θὰ τελειώναμε. 
Πρὸ ὁλίγου ἄκουγα ἕνα παιδάκι νὰ οὐρλιάζῃ, διότι ἕνα σκαθάρι τὸ πλησίαζε. Κι ἀναρωτήθηκα γιὰ τὴν ἄλλην ἐξάρτησί μας, ποὺ λέγεται ἀποστείρωσις!!! Πῶς θά ζήσουμε σέ μή ἀποστειρωμένο περιβᾶλλον; Συνέχεια →

Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἤμασταν παιδιά…
Νὰ παίζαμε στοὺς δρόμους καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφερόμασταν οὔτε γιὰ τὸν χιονιά, οὔτε γιὰ τὸ ψιλόβροχο, οὔτε γιὰ τὸ κρύο…
Θὰ ἔπρεπε νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ὄνειρα…
Νὰ ἐρωτευόμεθα καὶ νὰ τὸ ξεχνᾶμε, ὅταν τὸ παιχνίδι θὰ ζωήρευε…
Νὰ κλείνῃ ὁ λαιμός μας ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ ἡ κούρασις νὰ μᾶς ἀποκοιμίζῃ ἀμέσως ὅταν θὰ πέφταμε στὰ κρεββάτια μας…

Ὅμως δὲν εἴμαστε ἔτσι…
Συνέχεια →

Ὅταν εἶδα αὐτὴν  τὴν φωτογραφία θύμωσα!!! Ἐξοργίστηκα! Σχεδὸν …ἀπελπίστηκα! 
Αὐτοί εἶναι οἱ συμπατριῶτες μου σήμερα; Αὐτοί εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ζήτουλες, ἀπελπισμένοι, ἀναξιοπρεπεῖς;
Ἐὰν μᾶς ἀρέσῃ νὰ μᾶς λυποῦνται, τότε ἄς ἐξακολουθήσουμε νὰ παρουσιάζουμε τέτοιες εἰκόνες!

Συνέχεια →

Ἐὰν ἕνας στόχος ἤ ἕνα ὄνειρο εἶναι ἐμπρός μας, πανέτοιμο γιὰ νὰ τὸ διεκδικήσουμε καὶ νὰ τὸ κερδίσουμε, τότε καὶ μόνον τότε, θὰ μποροῦμε νὰ τὸ γευθοῦμε, ὅταν θὰ μποροῦμε νὰ ζήσουμε δίχως του ἀλλὰ κι ὅταν δὲν θὰ τὸ θεωροῦμε κτῆμα μας!
Ἕνας στόχος εἶναι πάντα εὐπρόσδεκτος, ἀρκεῖ φυσικὰ νὰ μὴν μᾶς ὁδηγῇ στὸ νὰ μεταμορφωνόμαστε σὲ …σκλάβους του!
Διότι, μόνον ὅταν μποροῦμε νὰ ἐπιτρέψουμε στὸ ὅποιο θέλω μας νὰ ἔχῃ τὴν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς, μόνον τότε, ἔχουμε πράγματι τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ζήσουμε!

Συνέχεια →