Τὸ σῶμα σηκώνεται καὶ τρέχει…
Καθημερινῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μοῦ ἀρέσῃ, διαπιστώνω πὼς ἔχουμε τόσο μεγάλη ἐξάρτησι ἀπὸ τὴν τεχνολογία, ποὺ ἐὰν γιὰ κάποιον λόγο αὔριο τὸ πρωΐ χάναμε τὸ ῥεῦμα, ποὺ τὴν τροφοδοτεῖ, θὰ τελειώναμε.
Πρὸ ὁλίγου ἄκουγα ἕνα παιδάκι νὰ οὐρλιάζῃ, διότι ἕνα σκαθάρι τὸ πλησίαζε. Κι ἀναρωτήθηκα γιὰ τὴν ἄλλην ἐξάρτησί μας, ποὺ λέγεται ἀποστείρωσις!!! Πῶς θά ζήσουμε σέ μή ἀποστειρωμένο περιβᾶλλον; Συνέχεια
Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἤμασταν παιδιά…
Νὰ παίζαμε στοὺς δρόμους καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφερόμασταν οὔτε γιὰ τὸν χιονιά, οὔτε γιὰ τὸ ψιλόβροχο, οὔτε γιὰ τὸ κρύο…
Θὰ ἔπρεπε νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ὄνειρα…
Νὰ ἐρωτευόμεθα καὶ νὰ τὸ ξεχνᾶμε, ὅταν τὸ παιχνίδι θὰ ζωήρευε…
Νὰ κλείνῃ ὁ λαιμός μας ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ ἡ κούρασις νὰ μᾶς ἀποκοιμίζῃ ἀμέσως ὅταν θὰ πέφταμε στὰ κρεββάτια μας…
Ὅμως δὲν εἴμαστε ἔτσι…
Συνέχεια
Ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦμε διὰ παντὸς ἀπὸ κάθε μορφῆς τομάρι ποὺ μᾶς καταδυναστεύει τὴν ζωή.
Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ τελειώσω διὰ παντὸς μὲ τὰ «τζάκια» τους, τὰ μαγαζάκια τους καὶ τὴν ἀλαζονεία τους.
Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ καθαρίσω τὸν τόπο-σπίτι μου καὶ νὰ τὸν κάνω λαμπ(ιρ)ίκο!!!!
Ἦλθαν, λὲν κάποιοι, καὶ μᾶς ἐξεπούλησαν! Μᾶς ἐτύλιξαν σὲ μίαν κόλλα χαρτὶ καὶ μᾶς παρέδωσαν στοὺς δυνάστες μας. Τώρα τελευταῖα μάλιστα αὐτοὶ οἱ κάποιοι ἐνεθυμήθησαν κι ἔννοιες ὅπως «Πατρίς», «Ἑλλάς», «σημαία»… Ναί, εἶναι οἱ ἴδιοι κάποιοι ποὺ τὶς ἐξέσκιζαν ἔως πρὸ τινός, ἀλλὰ, τί νά κάνουμε; Σὲ αὐτὸν τὸν τόπο (ἀκόμη) ὅ,τι Συνέχεια
Ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία θύμωσα!!! Ἐξοργίστηκα! Σχεδὸν …ἀπελπίστηκα!
Αὐτοί εἶναι οἱ συμπατριῶτες μου σήμερα; Αὐτοί εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ζήτουλες, ἀπελπισμένοι, ἀναξιοπρεπεῖς;
Ἐὰν μᾶς ἀρέσῃ νὰ μᾶς λυποῦνται, τότε ἄς ἐξακολουθήσουμε νὰ παρουσιάζουμε τέτοιες εἰκόνες!
