Τὸ παρακάτω εἶναι ἄρθρον άναγνώστου καὶ φίλου τοῦ ἱστολογίου. Μὲ τιμᾶ ἡ ἀναδημοσίευσίς του. 

Φιλονόη.

*ἐμοῦ τοῦ ἰδίου

Κάποτε ζούσαμε και πεθαίναμε μαζὺ ὑπὲρ βωµῶν καὶ ἐστιῶν.

 Τώρα καταχώνουμε τον σημαντικότερο Βωμό της Πόλης τον Βωμό των 12 Θεών και του Ελέους για να κινούνται αδαείς και αδιάφορες, ασύνδετες και απρόσωπες μάζες στα βαγόνια του τρένου. Βιαστικά άτομα που τρέχουν σπρώχνοντας συνωστιζόμενα στην καθημερινή ρουτίνα της άχαρης ζωής τους.

Άτομα που δεν έχουν 5 λεπτά να «χάσουν» για να κοιτάξουν γύρω τους, και πολύ περισσότερο στο απέραντο κενό που κουβαλούν με τόσο βάρος μέσα τους.

Συνέχεια →

Χαμός. Κάθε μέρα καί κάτι καινούργιο, ἐξωφρενικό, ἄδικο, ἐκνευριστικό. Πόσο θά ἀντέξουν τά νεῦρα μας, ἀκόμη, ἡ ὑπομονή μας καί θά  τά κάνουμε ὅλα λαμπόγιαλο, δέν ξέρω.

Χθές, ἀκούσαμε ὅτι ἑτοιμάζονται νά μᾶς ἐλέγχουν καί νά μᾶς τά παίρνουν καί μετά θάνατον. Ἐπειδή δέν θά μποροῦμε νά δουλεύουμε, θά τούς πληρώνουμε σέ εἶδος. Ὅτι ἔχει ὁ καθένας ἐλαφρῶς μεταχειρισμένο. Καρδιές, νεφρά, συκώτια…Τά ἄλλα (τά δύο), νομίζω δέν μεταμοσχεύονται. Συνέχεια →

Ἔγραψα τὶς σκέψεις μου γιὰ τὸ ποιοί πιστεύω πὼς κάνουν κακό στὴν Πατρίδα μου στὸ «Οἱ πραγματικοί ἐχθροί τῆς Πατρίδος μου εἶναι οἱ «Ἕλληνες»»  καὶ διέκρινα ἕναν ἀπίστευτο ἀνθελληνισμό σὲ ἀρκετούς, ἀπὸ ὅσους τὸ διάβασαν…. Μοναδικό τους μέλημα νὰ ὑπερασπισθοῦν τὰ προσωπικά τους πιστεύω… Οὔτε γιὰ μίαν στιγμή ἐστάθησαν νὰ ἀναρωτηθοῦν γιὰ ὅσα τοὺς «κατηγορῶ»…

Συνέχεια →

Λοιπόν… Κάποιοι τὸ ἔχετε παρακάνει…. Καὶ μἀλιστα πάρα, μὰ πάρα πολύ!

Σᾶς διαβάζω ὅλους κι ἔχω ἀρχίσει νὰ σᾶς θεωρῶ ΟΛΟΥΣ ἐπικινδύνους γιὰ τὴν ΔΙΚΗ μου Πατρίδα! ΟΛΟΥΣ! Διότι πλέον ἔχω καταλάβει πὼς πατρίδα δική σας εἶναι ἡ θρησκεία σας!

Μοῦ στέλνουν οἱ χριστιανοί ὑβριστικά κείμενα γιὰ τοὺς δωδεκαθεϊστές. Δὲν τὰ σχολιάζω, ἀλλὰ πικραίνομαι. Ἐσεῖς μωρέ εἶσθε Ἕλληνες; Ἀπὸ ποῦ κι ἔως ποῦ; Δὲν ντρέπεσθε λίγο; Ἀντὶ νὰ καταπιασθεῖτε μὲ τὰ προβλήματα τῆς χώρας, ὁ μόνος καϋμός σας εἶναι ἐὰν οἱ δωδεκαθεϊστὲς εἶναι εἰλικρινεῖς ἢ ὄχι; Ἐὰν ὑπάρχουν ἢ ὄχι;

Συνέχεια →

Γεννήθηκε στην Τσάδα, Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου, 1938. Το 1949, η οικογένεια του μετακόμισε στο Κτήμα.

Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι “ουδέποτε” θα έδιδε την ελευθερία στους κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των ελλήνων κυπρίων για Ενωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.

Συνέχεια →