Κάθομαι καὶ σκέπτομαι… Άναρωτιέμαι καὶ προβληματίζομαι καθημερινῶς γιὰ τὸ τὶ μέλλει γενέσθαι μὲ ἐμᾶς καὶ τὴν Πατρίδα μας…. Γνωρίζω κι ἄλλους πολλοὺς ποὺ ἀνησυχοῦν ἀναλόγως… Προβληματίζονται κι αὐτοὶ… Ἀναρωτιοῦνται… Ἀγωνιοῦν…. Σκέπτονται τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο… Κατσουφιάζουν… Καὶ σιγὰ σιγά, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ἀπό λαὸς ζωντανός μεταλλασσόμαστε σὲ λαὸ καταθλιπτικό.
Κάποιες στιγμὲς ὅμως πιάνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ Συνέχεια
Λοιπόν. Οὔτε ἱστορικός εἶμαι, οὔτε ψυχολόγος γιά νά μπορέσω νά μελετήσω καί νά ἀναλύσω τό φαινόμενο τῆς ξενομανίας, τοῦ μιμητισμοῦ, τοῦ πιθηκισμοῦ, ἄν θέλετε, πού κατατρέχει τόν Ἑλληνικό λαό ὄχι μόνον τά τελευταῖα χρόνια. Ἴσως σέ κάποιο ἄλλο μου ἄρθρο νά προσπαθήσω….
Ἡ ξενολατρεία Συνέχεια
Πρὸ ἑνὸς ἔτους, σὲ μίαν συζήτησι μὲ φίλους, πασχίζαμε νὰ ἀνακαλύψουμε τὸ πῶς θὰ βροῦμε τὸ παλούκι καὶ τὸ πρόβατο, πρὸ κειμένου, ὡς ἄλλοι Ὀδυσσεῖς, νὰ ἐξέλθουμε τοὺ σπηλαίου ποὺ μᾶς φυλάκισε ὁ Κύκλωψ! Ἦταν πάρα πολὺ ἐνδιαφέρουσες οἱ συζητήσεις, ἀλλὰ παραμείναμε μὲ τὴν ἀπορία…
Σήμερα, ὅλο χαρὰ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Λακεδαίμονα τὸ παρακάτω κείμενο. Χαρὰ διότι πραγματεύεται μέρος τῶν ὅσων συζητούσαμε κάποτε. Σὰν νὰ ἦταν παρών ὁ συγγραφέας στὶς συζητήσεις μας… Συνέχεια
Ἡμέρες ποὺ εἶναι, εἶπα νὰ κάνω μίαν εὐχὴ σὲ ὅσους ἑορτάζουν. Ἡ εὐχὴ μου; Ὁ τίτλος. Τὸ μοιράστηκε μαζύ μου ἕνας φίλος πρὸ ἑνὸς ἔτους. Ἦταν καλὴ εὐχή. Σὲ λάθος στιγμὴ ὅμως…
Τί ζοῦμε; Καὶ πῶς ζοῦμε; Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γύρω μας εἶναι σχεδὸν μουδιασμένοι. Κρυμμένοι μέσα στοὺς ἑαυτοὺς τους, ἀναζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς ὅποιους ἄλλους, νὰ κάνουν κάτι. Ὁ,τιδήποτε! Νὰ φωνάξουν, νὰ γιουχάρουν, νὰ φτύσουν, νὰ πετάξουν παπούτσια, γιαούρτια, καφέδες, τομᾶτες καὶ κολοκυθάκια. Τώρα τελευταῖα καὶ πρᾶσα! Κάτι τέλος πάντων νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι!
Τὸ καλλίτερο ποὺ εἶδα τόσους μῆνες! Εἶδα τὶς φωνές σας, τὸ ξύλο, τὸ κυνήγι, τὰ δακρυγόνα, τὴν θλίψι σας, τὸν θυμό σας, τὴν ἀπελπισία σας, τὸ δέσιμο, τὴν ὑπερηφάνεια σας, τὸν κόπο σας, τὴν θέλησίν σας, τὴν δύναμι, τὴν ἀπογοήτευσι, τὴν ὁμαδικότητα…
Εἴδα… Κάθε ἡμέρα καὶ κάθε νύκτα ἔψαχνα ἐναγωνίως γιὰ τὰ νέα σας….
Τὸ παρακάτω εἶναι ἄρθρον άναγνώστου καὶ φίλου τοῦ ἱστολογίου. Μὲ τιμᾶ ἡ ἀναδημοσίευσίς του.
*ἐμοῦ τοῦ ἰδίου
Κάποτε ζούσαμε και πεθαίναμε μαζὺ ὑπὲρ βωµῶν καὶ ἐστιῶν.
Τώρα καταχώνουμε τον σημαντικότερο Βωμό της Πόλης τον Βωμό των 12 Θεών και του Ελέους για να κινούνται αδαείς και αδιάφορες, ασύνδετες και απρόσωπες μάζες στα βαγόνια του τρένου. Βιαστικά άτομα που τρέχουν σπρώχνοντας συνωστιζόμενα στην καθημερινή ρουτίνα της άχαρης ζωής τους.
Άτομα που δεν έχουν 5 λεπτά να «χάσουν» για να κοιτάξουν γύρω τους, και πολύ περισσότερο στο απέραντο κενό που κουβαλούν με τόσο βάρος μέσα τους.
