Παρακολουθῶ τὶς ἐξελίξεις τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ὅπου ὅλοι ἐσεῖς, ἐπὶ τέλους προσπερνῶντας τὴν ῥετσινιὰ τοῦ χρώματος τῆς γελοίας πολιτικῆς, φυσᾶτε μὲ ἀνάσαν σταθερὴν τὴν μικροῦλα σπίθα ποὺ λέγεται Ψυχὴ Ἑλληνικὴ, ὥστε νὰ γίνῃ κολασμένη πυρκαϊά !
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Καὶ μετά σοῦ λὲν γιὰ ἀνατροπές…
Κάθομαι καὶ σκέπτομαι… Άναρωτιέμαι καὶ προβληματίζομαι καθημερινῶς γιὰ τὸ τὶ μέλλει γενέσθαι μὲ ἐμᾶς καὶ τὴν Πατρίδα μας…. Γνωρίζω κι ἄλλους πολλοὺς ποὺ ἀνησυχοῦν ἀναλόγως… Προβληματίζονται κι αὐτοὶ… Ἀναρωτιοῦνται… Ἀγωνιοῦν…. Σκέπτονται τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο… Κατσουφιάζουν… Καὶ σιγὰ σιγά, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ἀπό λαὸς ζωντανός μεταλλασσόμαστε σὲ λαὸ καταθλιπτικό.
Κάποιες στιγμὲς ὅμως πιάνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ Συνέχεια
Ἀπό τήν ξενομανία στήν χειραγώγησι
Λοιπόν. Οὔτε ἱστορικός εἶμαι, οὔτε ψυχολόγος γιά νά μπορέσω νά μελετήσω καί νά ἀναλύσω τό φαινόμενο τῆς ξενομανίας, τοῦ μιμητισμοῦ, τοῦ πιθηκισμοῦ, ἄν θέλετε, πού κατατρέχει τόν Ἑλληνικό λαό ὄχι μόνον τά τελευταῖα χρόνια. Ἴσως σέ κάποιο ἄλλο μου ἄρθρο νά προσπαθήσω….
Ἡ ξενολατρεία Συνέχεια
Ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ ἡ σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπος!
Πρὸ ἑνὸς ἔτους, σὲ μίαν συζήτησι μὲ φίλους, πασχίζαμε νὰ ἀνακαλύψουμε τὸ πῶς θὰ βροῦμε τὸ παλούκι καὶ τὸ πρόβατο, πρὸ κειμένου, ὡς ἄλλοι Ὀδυσσεῖς, νὰ ἐξέλθουμε τοὺ σπηλαίου ποὺ μᾶς φυλάκισε ὁ Κύκλωψ! Ἦταν πάρα πολὺ ἐνδιαφέρουσες οἱ συζητήσεις, ἀλλὰ παραμείναμε μὲ τὴν ἀπορία…
Σήμερα, ὅλο χαρὰ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Λακεδαίμονα τὸ παρακάτω κείμενο. Χαρὰ διότι πραγματεύεται μέρος τῶν ὅσων συζητούσαμε κάποτε. Σὰν νὰ ἦταν παρών ὁ συγγραφέας στὶς συζητήσεις μας… Συνέχεια
Καλὴν ἐπ-Ἀνάστασιν Ἕλληνες!
Ἡμέρες ποὺ εἶναι, εἶπα νὰ κάνω μίαν εὐχὴ σὲ ὅσους ἑορτάζουν. Ἡ εὐχὴ μου; Ὁ τίτλος. Τὸ μοιράστηκε μαζύ μου ἕνας φίλος πρὸ ἑνὸς ἔτους. Ἦταν καλὴ εὐχή. Σὲ λάθος στιγμὴ ὅμως…
Τί ζοῦμε; Καὶ πῶς ζοῦμε; Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γύρω μας εἶναι σχεδὸν μουδιασμένοι. Κρυμμένοι μέσα στοὺς ἑαυτοὺς τους, ἀναζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς ὅποιους ἄλλους, νὰ κάνουν κάτι. Ὁ,τιδήποτε! Νὰ φωνάξουν, νὰ γιουχάρουν, νὰ φτύσουν, νὰ πετάξουν παπούτσια, γιαούρτια, καφέδες, τομᾶτες καὶ κολοκυθάκια. Τώρα τελευταῖα καὶ πρᾶσα! Κάτι τέλος πάντων νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι!
Ναί, ὑψηλὰ τὴν σημαία!
Τὸ καλλίτερο ποὺ εἶδα τόσους μῆνες! Εἶδα τὶς φωνές σας, τὸ ξύλο, τὸ κυνήγι, τὰ δακρυγόνα, τὴν θλίψι σας, τὸν θυμό σας, τὴν ἀπελπισία σας, τὸ δέσιμο, τὴν ὑπερηφάνεια σας, τὸν κόπο σας, τὴν θέλησίν σας, τὴν δύναμι, τὴν ἀπογοήτευσι, τὴν ὁμαδικότητα…
Εἴδα… Κάθε ἡμέρα καὶ κάθε νύκτα ἔψαχνα ἐναγωνίως γιὰ τὰ νέα σας….
