Ἡ μάχη τοῦ …πέτα.

Γιατί σήμερα; Θὰ καταλάβετε…

Η μάχη του Πέτα

Η μάχη του Πέτα το 1822 ήταν μια από τις μεγαλύτερες ήττες που γνώρισαν οι επαναστατημένοι Έλληνες κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Η ευθύνη για την ήττα βαρύνει εξ ολοκλήρου τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο αλλά ας δούμε τα γεγονότα από την αρχή.

Όπως και οι περισσότεροι πολιτικάντηδες με την είσοδο του Δράμαλη στην Πελοπόννησο ο Μαυροκορδάτος αποφασίζει να φύγει. Πέρνει μαζί του τα πρώτα τακτικά στρατιωτικά τμήματα της επανάστασης που είχε οργανώσει ο Δημήτριος Υψηλάντης και σε αυτά υπηρετούσαν πολλοί Φιλέλληνες και πάει στο Μεσολόγγι. Καταργεί την τοπική γερουσία και βάζει δικούς του ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά. Μα υπερφύαλος όπως ήταν δεν του έφτανε η πολιτική εξουσία που την έπαιζε στα Συνέχεια

Ἐλπίζω μόνον στὸ ἀπροσδόκητον!

Παρήγορο είναι το γεγονός ότι συνδικαλιστές αντί πορείας επέλεξαν την κατάληψη  Υπουργείων. 

Απογοητευτικό είναι ότι τα αιτήματα των συνδικαλιστών αναφέρονται περιοριστικά στον οικονομικό-επαγγελματικό τους μικρόκοσμό  και ξεχνούν την Ελλάδα!
Παρήγορο είναι ότι υπάρχουν μερικοί που διαδηλώνουν κατά των πολιτικών  για τα δεινά που προσέλκυσαν και που επιφυλάσσουν στην χώρα.
Απογοητευτικό είναι ότι συμμετέχουν τόσοι λίγοι.
Παρήγορο είναι ότι ξεκίνησε ο διάλογος μεταξύ των κινημάτων/μετώπων.
Απογοητευτικό είναι ότι δεν καταλήγει.
Παρήγορο είναι ότι ορίζεται ο στόχος.

Οἱ μᾶγκες, οἱ κόττες καὶ οἱ κοχλιοί.

Γράφει : ο Θεόφιλος Αιγινήτης*

Είπε πως θα πάει στις δύο αμαζόνες της παγκόσμιας τοκογλυφίας στη Μέρκελ και τη Λαγκάρντ να τους δείξει ποιος είναι αυτός και πήγε. Ξέρετε ποιός είμαι εγώ; Εγώ είμαι απόγονος του Λεωνίδα και δε σηκώνω πολλά πολλά. Αν θέλετε ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.Τον κοίταξαν οι δυο αμαζόνες και ξεροκατάπιαν. Ποιός να είναι άραγε αυτός ο χοντρός παλικαράς; Έσκυψαν από πάνω τους οι σύμβουλοι και στη γλώσσα της κάθε μιας εξήγησαν ποιος είναι.Ά. έκαναν και οι δυο μαζί και του απάντησαν.-Άντε παιδάκι μου στο καλό και φέρε πρώτα αυτά που εσύ είπες μέσω του ΕΛΣΤΑΤ πως μας χρωστάς και μετά έλα πάλι να μας απειλήσεις και κοίτα, κάνε γρήγορα μη και σου πούμε να φέρεις κι άλλα. Φεύγει τρεχάλα ο χοντρός και παίρνει το μεγάλο στο τηλέφωνο.- Ρε μεγάλε αφού ήξερες πως αυτές δεν παίρνουνε από Συνέχεια

«Ἀπό μικρό κι ἀπό τρελλό…»

Σοφόν, ἀλλά τό «παπαγαλάκι» ἔγινε λίγο μετά ὑπουργός…

Πᾶνε χρόνια πολλά πού γνώρισα, ὡς μαθήτρια, ἕνα τρελλοκόριτσο, πού συνδύαζε καί τίς δύο ἰδιότητες γιά τήν παραγωγή τῆς ἀλήθειας. Τό ἐν λόγω τρελλοκόριτσο, ἀντί νά μοῦ γράφει ὅσα ἀπαιτοῦσαν τά «μουρλά» τοῦ ὑπουργείου Ὑπνοπαιδείας –καί τώρα διά βίου παθήσεως- μοῦ γέμιζε τίς κόλλες του «κουφά», ἔτσι γιά νά μέ «κουφάνει». Ἕνα τέτοιο κουφό ἦταν καί τό ἀκόλουθο παραινετικό: «Κάνε τή ζωή σου μακρυά καί χρήσιμη σάν χαρτί … τουαλέττας»!

Εἶχε μιά περίεργη «φιλοσοφία» γιά τή ζωή. Ἡ βιοθεωρία της εἶχε συμπυκνωθεῖ στό ἀπόφθεγμα: «Ἡ ζωή εἶναι μιά ντομάτα· ἄλλος τήν τρώει σαλάτα κι ἄλλος τήν τρώει στή μάπα». Συνέχεια

Εἶναι θέμα ἡμερῶν……

Για την διευκόλυνση ανάδειξης του προβλήματος, θα  χρησιμοποιήσω μία  αδόκιμη για πολλούς αναφορά στο ντοκυμαντέρ που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο 2006 μαζί με το περιοδικό National Geographic.με τίτλο: Οι “ανταγωνιστές” του Ιησού, (http://www.nationalgeographic.gr/extra/bible/dvd1.html). Το θέμα αναφέρονταν στην ύπαρξη και άλλων σύγχρονων του Ιησού “μεσσιών” οι οποίοι  ομοίως έκαναν  θαύματα, οι περισσότεροι των οποίων δίδασκαν ομοίως την αγάπη προς τον πλησίον και την καλή κ’ αγαθή ζωή, όπως π.χ. ο Απολλώνιος ο Τυανεύς. Στον επίλογο του ντοκυμαντές ώς αίτια για την επικράτηση του Ιησού απέναντι των άλλων “μεσσιών” αναφέρονται:

  1. Η θανάτωσή του και
  2. Η εφαρμογή… καλύτερου marketing. 

Την παρούσα στιγμή δεν ενδιαφέρει η βαθύτερη τεκμηριωμένη έρευνα για την απόδειξη ή απόρριψη των παραπάνω. Το παραθέτω ως μία ενδεικτική ιστορία για να παραλληλίσω το  τεχνικό της μέρος, με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα του σήμερα. Να αναδείξω δηλαδή, ότι ενδεχόμενη ομοννόηση τότε όλων των “μεσσιών” από την στιγμή που πρέσβευαν περίπου τις ίδιες θεωρίες, θα οδηγούσε συντομώτερα  στο προσδοκούμενο αποτέλεσμα και κυρίως χωρίς θυσίες.  Εξάλλου, μέσα από την έν λόγω έρευνα του National Geographic, προβάλλει το “εγώ” ως ανθρώπινη αδυναμία ακόμη και σε πεφωτισμένους “μεσσίες”.

Αντίστοιχα λοιπόν σήμερα, στην Ελλάδα του Μνημονίου, έχουν εμφανιστεί  Συνέχεια

Τὸ «κατὰ φύσιν» εἶναι τό σωστό.

Μου έστειλαν πρόσφατα ένα εγχειρίδιο οδηγιών, τρόπους για να είσαι καλά. Υπάρχουν τρικ για να είσαι καλά και υπάρχει και το… να είσαι καλά.
Παλιά έκανα αυτοσυγκέντρωση (διαλογισμό). Για τους δυτικούς έχουν βρεθεί κόλπα για να διαλογιστείς, στην ανατολή είναι κάτι σαν να ανασαίνεις, δεν σε μαθαίνει κανείς. Μπήκα σ’ αυτή τη διαδικασία θέλοντας να έχω τον έλεγχο. Ήθελα να με ξέρω, να με κρατάω σε συγκεκριμένα (υψηλά) επίπεδα συνειδητότητας, γιατί ήθελα να είμαι καλά…
Πώς είναι κάποιος που είναι καλά; Είσαι καλά αν δεν είσαι νευρικός, ανήσυχος, αν δεν σε κατακλύζουν άσχημες σκέψεις, αν δεν είσαι καταπονημένος, αν έχεις ενέργεια, αν έχεις χαλάρωση ψυχική, αν δεν έχεις άγχος, όταν το μυαλό σου είναι απελευθερωμένο;
Μέχρι πρότεινως πίστευα ότι αν είσαι ο εαυτός σου, τα παθαίνεις όλα αυτά. Αυτά έχεις σαν αποτέλεσμα. Και να σου πω την μαύρη αλήθεια, τα είχα. Τις περιόδους που δεν με τσίγκλαγε το μέσα μου να πάω σε επόμενο στάδιο, τα είχα όλα αυτά
Το ελαττωματικό της υπόθεσης είναι ότι ποτέ δεν τελειώνει (αέναος κύκλος που μόνιμα μέσα του κλωθογυρνάς) αν προκύπτουν από δική σου παρέμβαση. Δεν τελειώνει γιατί ποτέ δεν το φτάνεις ουσιαστικά. Για να φτάσεις να είσαι καλά, πρέπει να είναι ένα αποτέλεσμα που κανείς δεν θα το φέρει. Ούτε ο εαυτός σου. Κανείς, προκύπτει.
Συνέχεια