Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες

Μεσολόγγι. Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…» Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…»
Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

 

Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

***

     Ποιός εἶναι ἰκανὸς νὰ περιγράψῃ τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες τοῦ σπαρακτικοῦ μεσονύκτιου ἀποχαιρετισμοῦ, ὅταν οἱ Μεσολογγίτες καὶ οἱ Μεσολογγίτισσες χωρίσθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους καὶ τοὺς ἀσθενεῖς, ἔδωσαν τὸν τελευταῖον ἀσπασμόν καὶ κατευθύνθηκαν πρὸς τὰ τέσσερα ξύλινα γεφύρια· τὰ γυναικόπαιδα χωριστὰ πρὸς τὸ τελευταῖο πρὸς τὴν θάλασσα γεφύρι ὡς «ἀπέχον περισσότερον τῶν προμαχώνων» τοῦ ἐχθροῦ; Ἀλλὰ οἱ περισσότερες γυναῖκες φοροῦσαν φουστανέλλα καὶ ἦταν ζωσμένες τὴν σπάθη, ἔτοιμες πρὸς τὴν ἔσχατη πάλη· καὶ τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, τὰ παιδιὰ ἔπαιρναν μαχαίρια καὶ πιστόλια μακρύτερα τῶν χεριῶν τους…

     Ποιὸς μπορεῖ νὰ περιγράψῃ τὴν ἀνυπομονησία τῶν ἀντρῶν ἐκείνων ποὺ θὰ ὀρμοῦσαν πρῶτοι στὴν Ἔξοδο, νὰ περιμένουν πλαγιασμένοι κατὰ γῆς, νὰ περιμένουν τὸ σημάδι ὅτι χτυπήθηκε ὄπισθεν ὁ ἐχθρὸς, καὶ μὴ ἀντέχοντας ἄλλο τὴν ἀναμονή νὰ ὡρμοῦν φωνάζοντας «Ἐμπρός!»… Ὁ Νότης Μπότσαρης πρὸς τὰ δεξιά, Ὁ Μακρῆς πρὸς τ΄ἀριστερὰ καὶ ὁ Κίτσος Τζαβέλλας στὸ μέσο, ὅλοι πνέοντες ἐκδίκηση, χωρὶς νὰ ὑποπτεύονται ποιὰ ἐνέδρα τοὺς περίμενε…

Συνέχεια →

Φαναριῶται

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σύγγραμμα περὶ τῶν Φαναριωτῶν

τοῦ Ζαλλώνη Μάρκου-Φιλίππου

«Εὐγενεῖς Βοϊάριδες (ἡγεμόνες)

…Ἂς ἀφήσωμεν εἰς τοὺς φιλοσόφους τὴν φροντίδα νὰ πείσουν τοὺς πτωχοὺς ὅτι ἡ ζωὴ τῶν πλουσίων εἶναι δυστυχής, καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ μήτε πρέπει νὰ εἶναι ἐπιθυμητή. Φίλοι ἡ ἠθικὴ αὔτη εἶναι καλὴ διὰ τὸν κοινὸν λαόν, καὶ ὄχι δι’ ἠμᾶς. Ἂς σπεύσωμεν νὰ πλουτίσωμεν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι πρέπει νὰ κουρεύσωμεν βαθέως τὰ μαλλιὰ τῶν προβάτων μας…».

(Ληφθὲν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μάρκου Φιλίππου Ζαλώνη «Σύγγραμα περὶ τῶν φαναριωτῶν», Παρίσι 1831. Ὁ συγγραφεὺς ἦταν παρών, ὅπως λέει, στὴν παραπάνω ὁμιλία φαναριώτου ἡγεμόνος).

«Πραγματεία περὶ τῶν ἡγεμόνων τῆς Μολδοβλαχίας, τῶν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως γνωστῶν ὑπὸ τὸ ὄνομα Φαναριῶται, ἢ ἔκθεσις περὶ τῆς ἐν τῇ Ὀθωμανικῇ Αὐτοκρατορία ἐπιῤῥοῆς αὐτῶν κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς ἐπικινδύνου παραδοχῆς αὐτῶν εἰς τὴν κυβέρνησιν τῆς ἀναγεννηθείσης Ἑλλάδος».

___________________________________

Πρώτη ἔκδοσις, ἐν Παρισίοις, ἐκ τῆς τυπογραφίας «Κ. Ἐβεράρτου»1831 σὲ μορφὴ pdf ἐδῶ.

Δευτέρα ἔκδοσις, Ἀθῆναι, «τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως» 1855 σὲ μορφὴ pdf ἐδῶ.

Πανορμίτης Σπανὸς

Οἱ Γερμανοὶ οὐδέποτε λησμονοῦν τοὺς «φίλους» τους

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μπορεῖ οἱ Γερμανοὶ νὰ ἀρνῶνται πεισματικὰ νὰ καταβάλουν στὴν Ἑλλάδα τὰ ὀφειλόμενα τῶν πολεμικῶν ἐπανορθώσεων γιὰ τὶς τεράστιες καταστροφὲς καὶ ἐκτελέσεις τῆς κατοχικῆς περιόδου. Αὐτὸ ὅμως δὲν τοὺς ἐμποδίζει, 74 χρόνια μετὰ τὸ τέλος τοῦ Β΄ παγκοσμίου Πολέμου, νὰ καταβάλουν ἀκόμη συντάξεις γιὰ πρώην ξένους ἐθελοντὲς στρατιῶτες τῶν Waffen-SS καὶ συνεργάτες τῶν ναζί, ποὺ διαβιοῦν σήμερα στὸ ἐξωτερικό. Συνολικά, περίπου δύο χιλιάδες εἶναι οἱ ὑποστηρικτὲς τῶν ναζὶ ποὺ δικαιοῦνται σήμερα τὴν σύνταξη γιὰ τὶς ἐγκληματικές τους πράξεις στὴν διάρκεια τοῦ ναζιστικοῦ καθεστῶτος. Καί, μάλιστα, σύμφωνα μὲ τὸν ἱστορικὸ Martin Gollnitz, στὸ πλαίσιο ἑνὸς διατάγματος ποὺ ἐξέδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ. Συνέχεια →

Γάζα, ἡ …«παράπλευρος ἀπώλεια» τοῦ 1917!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐφ΄ ὅσον ἡ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἔπρεπε, ὠς ὁ «μεγάλος ἀσθενής», νὰ ἐκλείψῃ, ἦταν θέμα χρόνου οἱ διαβιοῦντες στὰ ἐδάφη της ἢ νὰ συμφωνήσουν μὲ τὸν τεμαχισμός της ἢ νὰ …ἐξαφανισθοῦν. Εἰδικῶς δὲ ἡ Παλαιστίνη, ποὺ ἀπὸ τότε προγραμματίζετο γιὰ νὰ …«φιλοξενήσῃ» (διὰ τῆς γνωστῆς βίας, βεβαίως βεβαίως) τοὺς …«περιουσίους» τοῦ κόσμου μας, ἔπρεπε νὰ …καθαρθῇ πλήρως, γιὰ νὰ προετοιμασθῇ τὸ ἔδαφος καὶ νὰ μπορέσουν, στὴν συνέχεια, μέσῳ ἐνὸς (ἂς ποῦμε, χάριν συντομίας τῆς συζητήσεως) «διωγμοῦ», ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐδάφη, νὰ ὑποχρεωθοῦν σὲ ἐποικισμό.

Τὸ 1917 λοιπόν, ὅταν ἀκόμη ἡ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἦταν σὲ περίοδο πολλαπλῶν κραδασμῶν, ἔσπευδαν, ἔνας πρὸς ἕναν, ὅλοι οἱ ἐπίδοξοι νὰ καταλάβουν ἐδάφη της. Ἀπὸ Ἄγγλους καὶ Νεοζηλανδοὺς καὶ Αὐστραλούς, ἔως Γάλλους καὶ λοιποὺς Εὐρωπαίους. Ἀπὸ τὴν ἄλλην οἱ Τοῦρκοι (πρὸ Κεμὰλ ἀκόμη), ποὺ μαζὺ μὲ τοὺς Αὐστριακοὺς καὶ τοὺς Γερμανούς, προσπαθοῦσαν νὰ διατηρήσουν τὰ ἐδάφη τῆς αὐτοκρατορίας, εἶχαν στὴν Παλαιστίνη σημαντικὲς ἐπιτυχίες σημειώση…
Καὶ στὸ κέντρο φυσικὰ πάντα οἱ ἄμαχοι… Μόνον 14.000 γιὰ λίγες ἡμέρες…
Ἅπαντες παρόντες σὲ μίαν ἀποσιωποιημένη γενοκτονία τοῦ 20ου αἰῶνος, ποὺ ἀκόμη δὲν ἔληξε.

Δοκικὴ μάσκας ἀπὸ τοὺς Αὐστριακούς.

Συνέχεια →

Ἐμεῖς τί κάνουμε;

ἀπὸ τὸν/τὴν

6

Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει

Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ.  Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ  κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια →

Ξέρουν νά χάνουν οἱ …«πεπολιτισμένοι» Γερμανοί;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σπανία φωτογραφία ὅπου ἀπεικονίζει Γερμανὸ στρατιώτη νὰ κάθεται καὶ νὰ παρατηρῇ τὸν σκοτωμένο Ἕλληνα Λοχία Δημήτριο Ἴτσιο, ἔξω ἀπὸ τὸ ὀχυρὸ «Π8», στὴν περιοχὴ τοῦ Μπέλλες, κοντὰ στὰ Ἄνω Πορρόια Σεῤῥῶν.

Ὁ Λοχίας Ἴτσιος ὡς διοικητὴς πολυβόλων κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1941 ἔδωσε λυσσαλέα μάχη κατὰ τῶν ἐπιτιθεμένων Γερμανῶν, καὶ ὁ ὁποῖος ἠρνήθη νὰ παραδοθῇ, πολεμώντας ἕως τὸ τέλος καὶ εὑρίσκοντας ἡρωικὸ θάνατο. Συνέχεια →