Νόμιζε τὴν Πατρίδαν οἶκον σου…

Νὰ θεωρῇς τὴν Πατρίδα σπίτι σου καὶ τοὺς συμπολῖτες σου συντρόφους σου.

Συνέχεια





Χριστιανός ἤ Ἕλλην;

Ἴων Δραγούμης (1878 – 31 Ἰουλίου 1920)

Πάντα ἀμφιβάλλω γιὰ τὴν ἀλήθεια μου καὶ τὶς ἀλήθειες τῶν ἄλλων.

Λὲν πὼς ἡ θρησκεία ἔσωσε τὸ Ἔθνος. Μήπως τό Ἔθνος μέ τό νά εἶναι ζωντανό ἔσωσε μίαν γλῶσσα καί μίαν θρησκεία;
Συνέχεια





Δὲν χάνεται ἔτσι εὔκολα ὁ ἄνθρωπος…

Ἕνας ἄνθρωπος, ἕνας λαός, ἕνα ἔθνος, δὲν ἐξαφανίζεται μονάχα μὲ τὴν φωτιὰ καὶ μὲ τὸ σίδερο. Δὲν ἐξαφανίζεται μονάχα μὲ τὸ χάσιμο τῆς ζωῆς του. Ἐξαφανίζεται πιὸ ῥιζικά, πιὸ τελειωτικὰ σὰν χάσῃ τὴν ψυχή του.
Τὴν ἀτομικὴ καὶ τὴν ὁμαδικὴ ψυχή του. Συνέχεια





Ἱερεὺς Μελιέ, ὁ ἄθεος

Ὁ ἄθεος ἱερεὺς Μελιὲ

Ὁ Ζᾶν Μελιὲ (Jean Mellier/Meslier) ἐγεννήθη τὸ 1664 στὸ χωριὸ Μαζερνὶ τῆς Γαλλίας. Ἀφοῦ ἐφοίτησε σὲ θεολογικὴ σχολὴ ἐχειροτονήθη ἱερεὺς τὸ 1689. Σὰν ἱερεὺς ἦταν ἀρκετὰ ῥιζοσπαστικός. Ὅπως διηγεῖται ὁ Βολταῖρος, ὅταν κάποτε ὁ τοπικὸς ἄρχων, ὁ Ἀντουᾶν ντὲ Τουϊγί, κακομετεχειρίσθη κάποιους χωρικούς, ὁ Μελιὲ ἠρνήθη νὰ εὐχηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ στὴν λειτουργία μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τιμωρηθῇ ἀπὸ τὸν τοπικὸ ἀρχιεπίσκοπο. Μετὰ ἀπὸ τὴν τιμωρία του ὁ Μελιὲ διεμαρτυρήθη γιὰ αὐτὴν τὴν ἀδικία καὶ ξεφωνίζει ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τὰ παρακάτω λόγια: Συνέχεια





Βελερεφόντης, Δεξίλεως καὶ Ἅγιος Γεώργιος

Ὁ Βελερεφόντης, ὁ Δεξίλεως καὶ ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ μεθυστής!

Ὁ Βελερεφόντης ἐσκότωσε ἕνα μυθικὸ τέρας τὴν Χίμαιρα. Ἡ Χίμαιρα ἦταν ἕνα τέρας ποὺ εἶχε σῶμα καὶ κεφάλι λέοντος, λαιμὸ κατσίκας καὶ ἀντὶ γιὰ οὐρά, φίδι.

Συνέχεια





Φαναριῶται

Σύγγραμμα περὶ τῶν Φαναριωτῶν

τοῦ Ζαλλώνη Μάρκου-Φιλίππου

«Εὐγενεῖς Βοϊάριδες (ἡγεμόνες)

…Ἂς ἀφήσωμεν εἰς τοὺς φιλοσόφους τὴν φροντίδα νὰ πείσουν τοὺς πτωχοὺς ὅτι ἡ ζωὴ τῶν πλουσίων εἶναι δυστυχής, καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ μήτε πρέπει νὰ εἶναι ἐπιθυμητή. Φίλοι ἡ ἠθικὴ αὔτη εἶναι καλὴ διὰ τὸν κοινὸν λαόν, καὶ ὄχι δι’ ἠμᾶς. Ἂς σπεύσωμεν νὰ πλουτίσωμεν. Εἶναι ἀληθές, ὅτι πρέπει νὰ κουρεύσωμεν βαθέως τὰ μαλλιὰ τῶν προβάτων μας…».

(Ληφθὲν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μάρκου Φιλίππου Ζαλώνη «Σύγγραμα περὶ τῶν φαναριωτῶν», Παρίσι 1831. Ὁ συγγραφεὺς ἦταν παρών, ὅπως λέει, στὴν παραπάνω ὁμιλία φαναριώτου ἡγεμόνος).

«Πραγματεία περὶ τῶν ἡγεμόνων τῆς Μολδοβλαχίας, τῶν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως γνωστῶν ὑπὸ τὸ ὄνομα Φαναριῶται, ἢ ἔκθεσις περὶ τῆς ἐν τῇ Ὀθωμανικῇ Αὐτοκρατορία ἐπιῤῥοῆς αὐτῶν κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς ἐπικινδύνου παραδοχῆς αὐτῶν εἰς τὴν κυβέρνησιν τῆς ἀναγεννηθείσης Ἑλλάδος».

___________________________________

Πρώτη ἔκδοσις, ἐν Παρισίοις, ἐκ τῆς τυπογραφίας «Κ. Ἐβεράρτου»1831 σὲ μορφὴ pdf ἐδῶ.

Δευτέρα ἔκδοσις, Ἀθῆναι, «τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως» 1855 σὲ μορφὴ pdf ἐδῶ.

Πανορμίτης Σπανὸς