Νὰ φοβᾶσαι μήπως ὁδηγήσῃς κάποιον ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει… Νὰ φοβᾶσαι μήπως δόσῃς ἕτοιμες λύσεις, ἄν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ δείχνῃς τὸν δρόμο γιὰ νὰ μαθαίνουν οἱ ἄλλοι μόνοι τους νὰ λύνουν τὰ προβλήματά τους. Νὰ φοβᾶσαι μὴν πλανέψῃς μὲ ψεύτικες ἐλπίδες… Νὰ φοβᾶσαι τὸ ψέμμα… Τὴν μισὴ ἀλήθεια…
Ξεκλειδώνουμε» μόνοι μας ὅλους ἐκείνους τοὺς ἀναγκαίους «μηχανισμούς» ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ ἀπαντήσεις, μικρὲς ἢ μεγάλες. Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἀδυνατοῦμε, ἐκ πρώτης ὄψεως, νὰ φθάσουμε σὲ αὐτές, δὲν εἶναι τὰ ὅσα ἐξωτερικὰ ἐμπόδια μᾶς καθυστεροῦν, παρὰ μόνον ὁ τρόπος ποὺ ἐμεῖς ἑστιάζουμε ἐπάνω σὲ αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς θεωροῦμε ὡς ἐμπόδια.
Τὸ νὰ τὰ καταφέρουμε!!! Ὅσα συμβαίνουν στὴν χώρα μας, στὶς ζωές μας, στὸν πλανήτη, ἀλλὰ κι ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ συμβοῦν, εἶναι τοὐλάχιστον, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, τὰ εἰρηνικά, ἀδιανόητα.
Πόσο τρυφερὰ μετακινοῦσε τὴν λατέρνα…
Ἡ λυσσώδης ἐπιμονὴ πολλῶν συμπατριωτῶν μας νὰ περισώσουν κάτι ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ καθημερινῶς ἀποσαθρώνονται, θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς προβληματίζῃ σοβαρά. Κι αὐτὸ διότι ὅλα αὐτά, ποὺ ἐπιμένουν κάποιοι (διὰ τῆς βίας πλέον!!!) νὰ κρατήσουν ἐν ζωῇ, ἕνας πρὸς ἔνα, ἀποδεικνύεται πὼς ἔχουν ἐξ ἀρχῆς χρησιμοποιηθῆ γιὰ νὰ μᾶς μεγιστοποιοῦν τὸ βάρος τῶν δεσμῶν μας. … Συνέχεια
Ὡς …«γέφυρα» γιὰ νὰ γνωρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, τὶς ἀνάγκες μας μά, κυρίως, τὸ ὁποιοδήποτε Χρέος μας. Τί ἄλλο ἀπό …«γέφυρα» λοιπόν θά μποροῦσαν νά εἶναι τά συναισθήματά μας; Αὐτά δέν εἶναι ὁ δείκτης εὐαρεσκείας ἤ δυσαρεσκείας μας;
