Ὁ κόσμος, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους, εἶναι ὡραῖος ἤ ἄσκημος, ἀναλόγως τοῦ πῶς ἐγὼ τὸν ἀντιλαμβάνομαι. Μία φυλακὴ* ὅμως, ποὺ λέγεται Γῆ, εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐκφρασθοῦμε μέσα ἀπὸ τὴν Ζῳή.

Δὲν ξεκινᾶμε γιὰ ἔνα, ὁποιοδήποτε, ταξείδι, δίχως αἴτιο καί, κυρίως, δίχως σκοπό. Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξείδι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ὡς ἄτομα καὶ ὠς λαό, στὸ νὰ ἀνακτήσουμε, ἔναν πρὸς ἔναν, ὅλους τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας, ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς (κι ὄχι στὸ …περίπου!!!), τὸ ποῦ ἀκριβῶς εἴμεθα … Συνέχεια →

Κάθε ἐπιτυχία στὴν ζωή μας γιὰ νὰ ἔλθῃ, ἀπαιτεῖται ἕνα βῆμα.  Τὸ πρῶτο βῆμα. Τὸ  σημαντικότερον ὅλων τῶν ἐπομένων εἶναι νὰ ὑπάρξῃ αὐτό.