Ἄς εἶναι σήμερα, Φίλες καὶ Φίλοι μου, μία καλὴ ἡμέρα, ποὺ θὰ τὴν διακρίνη ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψις και ἡ ἀρχὴ πολλῶν ἡμερῶν, ποὺ εὐχόμαστε νὰ ἔλθουν!!!
Ζώντας λίγο πρὸ τοῦ τέλους…
Προετοιμαζόμεθα γιὰ τὴν καινούργια ἀρχή… …ποὺ ὅμως, ὅπως κάθε ἀρχή, θὰ περάσῃ μέσα ἀπὸ ἕνα ὀδυνηρότατον τέλος! Ὅλοι μας, μὰ ὅλοι μας, γνωρίζουμε μέσα μας πὼς κάτι μεγάλο, δυσάρεστο μὰ καὶ σημαντικὸ ἔρχεται. Κάτι ποὺ θὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ νὰ ἀλλάξουμε τὶς ὀπτικές μας, τὴν στάσιν ζωῆς μας καὶ τὶς προτεραιότητές μας. Κάτι ποὺ θὰ μᾶς … Συνέχεια
Θὰ κρατηθοῦμε ζωντανοί, γιὰ τὴν ὤρα…
Τὰ «σημάδια» μᾶς ἐδόθησαν ἐγκαίρως ἀλλὰ ἐμεῖς, στὸ σύνολόν μας, τὰ ἀγνοήσαμε. Ἡ κοινωνία μας «πεθαίνει» καὶ πολὺ καλῶς κάνει, ἐφ΄ ὅσον ὄχι μόνον περιφρονεῖ τὰ αὐτονόητα χλευάζοντάς τα, ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν τμήματά της ἀντιλαμβάνονται τὰ στοιχειώδη, ἐξακολουθοῦν νὰ ἀδιαφοροῦν «κλωσσῶντας» τὴν ἀδράνειά τους ἤ, ἀκόμη χειρότερα, αἰσθανόμενα μουδιασμένα λόγῳ μοναχικότητος.
Λίγο πιὸ κάτω, κάθε φορά…
Κι ὅλο χαμηλότερα… Καὶ ὅλο πιὸ κοντὰ στὸν πάτο… Μά, τελικῶς, αὐτὸς ὁ πάτος ἀργεῖ καὶ ὁ κατήφορος εἶναι ὅλο καὶ περισσότερο ὀδυνηρός. Δουλειά μας, αὐτὴν τὴν περίοδο, δὲν εἶναι τὸ νὰ σταματήσουμε τὸν κατήφορο παρὰ μόνον τὸ νὰ ἀνθέξουμε αὐτὴν τὴν κατρακύλα. Νὰ ὁπλισθοῦμε μὲ ὑπομονή, νὰ ἰσχυροποιήσουμε τὶς ἄμυνές μας καὶ νὰ παραμείνουμε … Συνέχεια
Φθάσαμε στὸ ἀπόγειο τῆς παλΗανθρωπιᾶς…
Κάποιος δαιμόνιος ῥεπόρτερ θὰ ἔψαχνε νὰ ἀνακαλύψῃ ἀπὸ ποιὰ ΔΕΚΟ ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεαροὶ ἔχουν συνταξιοδοτηθῆ ἀπὸ 15ετιας τοὐλάχιστον.
Θηλυκοὶ βετεράνοι τοῦ ἀμερικανικοῦ στρατοῦ
Ἀπὸ τὸ 1968 καὶ μετά, τὸ ἠθικὸ τῶν Ἀμερικανῶν κληρωτῶν στὸ Βιετνὰμ ἔπεφτε κατακόρυφα. Δὲν τοὺς ἔφθανε ὁ ἴδιος ὁ πόλεμος, πίσω στὴν πατρίδα τους ὁ κόσμος εἶχε ξεσηκωθῆ ἐναντίον τῆς ἀμερικανικῆς παρουσίας στὸ Βιετνάμ, καθὼς μάλιστα εἶχαν ἀρχίση νὰ ἀποκαλύπτονται ἐγκλήματα πολέμου Ἀμερικανῶν, ὅπως ἡ σφαγὴ τοῦ Μὶ Λάι.