Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ βροῦμε αὐτὸ πού, κατὰ βάθος, αἰσθανόμεθα πὼς μᾶς λείπει. Συνήθως ὅμως, εἶτε γιατὶ τὸ βλέμμα μας θολώνει ἡ ὅποια ἀρνητική μας ἐμπειρία, εἶτε διότι ἴσως νὰ πιστεύουμε πὼς ἡ ζωή μας ἔχει μπεῖ σὲ μίαν πορεία ποὺ θέλουμε νὰ ἀλλάξουμε, ἤ, ἀκόμη καὶ διότι τὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητος μᾶς βαραίνουν, ἀδυνατοῦμε … Συνέχεια
Θὰ ζήσουμε γιατὶ μᾶς πρέπει. Γιατὶ πρέπει στὰ παιδιά μας καὶ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν μας. Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὰ νέφη, τὶς θύελλες, τὶς καταστροφές… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ χαθοῦν, ἀλλὰ ἔτσι εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα. Πάντα ὑπάρχουν ἀπώλειες στὸν πόλεμο. Σημασία δὲν ἔχουμε ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, ἀλλὰ ἡ Πατρίς, ὡς Οὐσία.
Ἤ θὰ τὸ βάλουμε στὰ πόδια, τώρα ποὺ …«ζορίζουν» τὰ πράγματα, ἢ θὰ πολεμήσουμε γιὰ τὶς χαμένες (μὰ στὴν πραγματικότητα λησμονημένες) μας Ἀρχές. Κι ὅταν λέω χαμένες Ἀρχὲς ἐννοῶ ὅλο αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίσαμε, ποὺ δὲν ζήσαμε, ἀλλὰ ποὺ μέσα μας κατανοοῦμε σὲ βάθος, ἐφ΄ ὅσον μὲ σαφήνεια ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὅ,τι μᾶς παρουσιάζουν ὡς Ἀρχὴ … Συνέχεια
Ἀστείρευτος δύναμις, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν γνωρίζουμε τὸ μέγεθός της. Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ τὴν ξετρυπώσουμε καὶ νὰ τὴν ἀναδείξουμε.
Ὅταν εἴμαστε ἀναποφάσιστοι μπροστὰ στὸ σταυροδρόμι, λογικὴ ἡ συναίσθημα, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ νοητική μας θέσις εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν συναισθηματική μας θέση.
Ὡς λαὸς θεωρήσαμε πολλὰ σὰν δεδομένα καὶ παύσαμε, ἀπὸ καιρό, νὰ κοπιάζουμε γιὰ τὰ αὐτονόητα. Ἀρκεσθήκαμε στὰ ἐπιδερμικὰ καὶ τελικῶς περιττά.Ἐπιλέξαμε τὴν εὐκολία καὶ τὴν φαυλότητα. Καταλήξαμε δὲ νὰ ὑπερασπιζόμεθα, ἀκόμη καὶ τὶς ζωές μας, κάθε ἐκδοχὴ τῆς Ὕβρεως. Λησμονήσαμε τὸ Χρέος… Καὶ ἡ λήθη εἶναι τὸ πρώτο στάδιον τοῦ ἐκπεσμοῦ, λίγο πρὸ τοῦ τέλους…
