Συχνὰ πυκνὰ ἀκούω διαβάζω φράσεις σὰν κι αὐτές: «Ἕλληνες ξυπνᾶτε!!!» «Ξυπνᾶτε πρόβατα!!!» «Καναπεδάκηδες ἀφῆστε τοὺς καναπέδες σας!!!» «Ἡ ἐπανάστασις τοῦ καναπέ!!!» «Μά δέν βλέπεις πού ΚΑΝΕΙΣ δέν σηκώνεται;» «Οἱ ἐπαναστάτες τοῦ πληκτρολογίου…» Κι ἄλλα πολλά, παρομοίας λογικῆς καὶ …ἐκτιμήσεως. Καὶ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ!!!!
Δὲν ἐνδιαφέρει (τοὺς Λακεδαιμονίους) τὸ πόσοι εἶναι οἱ ἐχθροί, ἀλλὰ τὸ ποῦ εἶναι. Αὐτὴν τὴν πληροφορία, γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους, μᾶς μεταφέρει ὁ Πλούταρχος. Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον σήμερα πού, ἀκόμη καὶ οἱ φυσικοὶ ἀπόγονοι τῶν Λακεδαιμονίων, τὸ ἔχουν λησμονήση καὶ ἁπλῶς, σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐνασχολῶνται μὲ τὸ «πόσοι» καὶ οὐδέποτε πλέον μὲ τὸ «ποῦ».
Κυττῶντας γύρω μας, προσεκτικά, διαπιστώνουμε πὼς ὅσο κι ἐὰν μᾶς ξεγελᾷ ἡ προσπάθεια συντηρήσεως – ἢ καί, ἐν μέρει, ἀλλὰ μόνον στὰ ἐπὶ μέρους, προσπάθεια ἐπαναδομήσεως – τοῦ κόσμου μας, κάτι πεθαίνει. Κι αὐτὸ ποὺ πεθαίνει, ἐὰν ἐμβαθύνουμε, δὲν εἶναι τόσο αὐτὸ ποὺ φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι τὸ ὅ,τι δομεῖ καὶ στηρίζει αὐτὸ ποὺ φαίνεται.
Θὰ ‘θελα νὰ κοιμηθῶ μίαν ἡμέρα… καὶ νὰ ξυπνήσω σὲ ἕναν αἰῶνα… ὅπου καὶ τὰ πουλιὰ ἀκόμη νὰ κελαηδοῦν Ἑλληνικὰ καὶ Νικητήρια…
Χρόνια πολλὰ ἀδέλφια μου Ἕλληνες!!! Ἡμέρα μνήμης καὶ τιμῆς, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἄφησαν πίσω τὶς προσωπικές τους ἱστορίες καὶ τὰ πάθη κι ἔβαλαν τὸ σῶμα τους ἀσπίδα τῆς Πατρίδος, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό…
Κατ’ ἀρχάς, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ζωὴ εἶναι κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔως τώρα ἀντιλαμβανόμεθα. Διότι, ὡς γνωστόν, ὅταν ἡ βία καθορίζῃ τὴν καθημερινότητά μας, εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ διαβιοῦμε κι ὄχι νὰ ζοῦμε, ἐφ΄ ὅσον διαρκῶς ἑστιάζουμε στὸ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν βία καὶ σπανιότατα στὸ νὰ ἀπολαύσουμε τὶς μικρές, ἀλλὰ ὑπαρκτές, χαρὲς … Συνέχεια
