Ὅπως ἠδη ἔχουμε δηλώσει, δημοσίως, ἡ σελὶς filonoi.gr «ἀδρανοποιεῖται» – σὲ γενικὲς γραμμὲς- δίχως ὅμως τελικῶς νὰ «κλείνῃ». Ἂν καὶ ἀρχικῶς, γιὰ καθαρὰ προσωπικοὺς λόγους, ἀπεφάσισα νὰ «κλειδώσῃ» ἐν τελῶς ἡ σελίς, ἐν τούτοις, ἀκριβῶς διότι μοῦ ἐζητήθη πολλάκις, ἀπεφάσισα νὰ ἀφήσω τὰ κείμενα ἐλεύθερα ξανά. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς δὲν ἀλλάζει ἡ ἀρχική μου ἀπόφασις … Συνέχεια
Καὶ ὅλοι ἔχουν δικαίωμα νὰ κυνηγήσουν τὰ ὄνειρά τους. Νὰ τὰ κρατήσουν ζωντανὰ καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ τὴν πραγματοποίησίν τους. Ὑπάρχει ὅμως μία πολὺ σημαντικὴ λεπτομέρεια στὸ πῶς ὁ κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται τὸ ὄνειρό του. Ἡ λεπτομέρεια τοῦ κοινοῦ καλοῦ.
Οὔτε μὲ παρακάλια. Οὔτε μὲ διαπραγματεύσεις. Οἱ μάχες κερδίζονται ἀπὸ ἀποφασισμένους ἀγωνιστές, ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ συνειδητοποιήση πὼς ἐὰν δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὰ πιστεύω τους, δὲν ἀξίζουν κι αὐτοὶ καὶ οἱ ἰδέες τους.
Ὅταν στὰ 18 μου ἤ στὰ 25 μου ἤ στὰ 30 μου διάβαζα κάπου γιὰ διορισμούς, γιὰ «δοντάκια», γιὰ «μεγάλα μέσα», γιὰ ῥουσφέτια, γιὰ διαπλοκὲς ἤ γιὰ «ἐξυπηρετήσεις» ἀναψοκοκκίνιζα, ἐξοργιζόμουν, ἀγανακτοῦσα. Γιὰ ἡμέρες πολλὲς ἐπανελάμβανα τὶς βρωμιές τους, κι ἄς μὴν μποροῦσα ἀκόμη τότε νὰ συνειδητοποιήσω τὸ γιατὶ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν. Δὲν μποροῦσα … Συνέχεια
Γαληνεμένη μὰ παγωμένη ἀπὸ τὸν καιρὸ φύσις καὶ μιὰ θερμὴ φωτιὰ μοιάζει μὲ ἥρεμο σῶμα, ποὺ κρυώνει ἀπὸ τὴν φύση μὰ ὑπάρχει μιὰ ζεστὴ καρδιά….
Μελβούρνη, ἀρχὲς 1942. Μέλη τῆς τοπικῆς ἑλληνικῆς κοινότητος πραγματοποιοῦν διαδήλωση στὸ κέντρο τῆς πόλεως.
