Καὶ περιμένουν νὰ τὶς ἀνακαλύψουμε, νὰ τὶς κατανοήσουμε καὶ νὰ τὶς μοιραστοῦμε μὲ αὐτοὺς ποὺ ἐπίσης τὶς ἀναζητοῦν.

Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ ἁπλᾶ, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ θέλουμε νὰ εἶναι ἁπλᾶ.
Ἕνα λουλοῦδι, στὸ …πουθενά, μπορεῖ νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ, μὲ ἀπίστευτες λεπτομέρειες, τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε δημιουργήθηκε ὁ κόσμος μας. Συνέχεια →

Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας, ποὺ πέρασαν, καὶ τελείωσαν, ἴσως πρέπει νὰ τὰ ἐπανεξετάσουμε.
Ὄχι διότι αὐτὰ ποὺ τελειώνουν πρέπει νὰ τὰ κρατᾶμε διὰ τῆς βίας ζωντανά, ἀλλὰ διότι ἴσως, κάπου, κάποτε, μὲ κάποιους ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε, νὰ κάναμε λάθη. Λάθη ποὺ δὲν θελήσαμε νὰ ἀναγνωρίσουμε ἐκείνην τὴν στιγμή, μὰ ποὺ μέσα μας μᾶς «ῥοκανίζουν» καθημερινῶς κάτι ἀπὸ τὴν ἡρεμία μας καὶ τὴν καθημερινότητά μας.
Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἴσως πρέπῃ σιγὰ σιγὰ νὰ ἀναζητήσουμε τρόπους νὰ τοὺς ἐπ Συνέχεια →

Ὅταν ἐρωτευόμαστε κάποιον τότε ἀρχίζει ἡ αἰωνιότητα γιὰ ἐμᾶς…
Δὲν βλέπουμε μπροστά μας, εἴμαστε σὰν τυφλοί, σὰν ὑπνωτισμένοι καὶ δὲν νοιώθουμε παρὰ μόνο μιὰ ἐπιθυμία: νὰ εἴμαστε μαζὺ, καθὼς καὶ ἔναν φόβο μήπως ὁ ἄλλος φύγει καὶ τὸν χάσουμε.
Συνέχεια →

Μὲ ἕνα χαμόγελο… Μὲ μία ἀγκαλιά…
Μὲ μία χαλαρὴ ματιὰ στὸν οὐρανό…
Μὲ μία φευγαλέα βουτιὰ μέσα στὰ ὄνειρά μας…
Μέ μίας στιγμῆς ἀνάπαυλα…
Μὲ ἕνα χάδι πρὸς κάποιον ἄνθρωπο ποὺ ἀγαπᾶμε… Συνέχεια →

Σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε νὰ ξεδιαλύνουμε τὸ τὶ περιττὸ καὶ τὸ τὶ χρήσιμο κουβαλᾶμε μέσα μας.
Τὰ «πρέπει» μας, τὰ «μή» μας, τὰ ὅριά μας ὅλα χρειάζονται, ἕνα ἕνα, ἐπανεξέτασιν, ἀμφισβήτησιν, ἐπαναπροσδιορισμό.
Εἶναι τόσα πολλὰ αὐτὰ ποὺ μάθαμε λάθος, ποὺ φαντάζει πὼς μία ὁλόκληρη ζωὴ δὲν θὰ μᾶς φθάση γιὰ νὰ τὰ ἐρευνήσουμε, νὰ τὰ ἐπεξεργασθοῦμε καὶ νὰ τὰ ἀνατρέψουμε, ἐὰν χρειασθῇ… Συνέχεια →

Ὁ πραγματικὸς κόσμος ΔΕΝ εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔχουν πείσει πὼς εἶναι.
Ὁ πραγματικὸς κόσμος πρέπει κι ΟΦΕΙΛΕΙ νὰ σχετίζεται μόνον μὲ τὶς φυσικές μας λειτουργίες κι ὄχι μὲ τὶς παρὰ φύσιν.
Στὸν πραγματικὸ κόσμο ἰσχύουν οἱ Νόμοι τοῦ Σύμπανος ἤ, σὲ πιὸ …γήινη γλῶσσα, οἱ Νόμοι τῆς Φύσεως. Συνέχεια →