Καλὴν Ἀνάσταση…
…στὰ ξεχασμένα ὄνειρα, Συνέχεια →

Ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητος;
Τοῦ Γένους μας;
Ἤ τοῦ ἑνός Ἀνθρώπου;

Χρόνια τώρα, ἀπὸ παιδί, ἀκούω διαρκῶς, τέτοιες ἡμέρες, μίαν εὐχή: «Καλὴν Ἀνάστασιν».
Ὡραῖα εὐχή… Ἐὰν συνυπολογίσουμε καὶ τὴν ὅποια ἱστορία, ἀληθὴ ἤ ψευδή, κρύβει πίσω της, ἀκόμη πιὸ ὡραία.
Μά μᾶς ἀρκεῖ μία εὐχή; Ποῦ εἶναι ἡ δρᾶσις; Ποῦ εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως;
Γιατί νά περιορίζεται ὅλο μας τό ἐνδιαφέρον σέ μίαν εὐχή πού ἀκούγεται μιμητικά κι ὄχι ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας;
Καί γιατί ἡ Ἀνάστασις νά εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμᾶς, πού δέν μᾶς ἀφορᾶ κι ὄχι κάτι πού ἀφορᾶ μόνον σέ ἐμᾶς; Συνέχεια →

Ὅταν καταφέρουμε νὰ εὕρουμε τὸ κέντρο μέσα μας καὶ νὰ λειτουργοῦμε μὲ ἀγάπη, ἐμπιστοσύνη καὶ ἠρεμία, παρὰ τὸ ἐξωτερικὸ χάος, τότε πραγματικὰ  θὰ μᾶς περιβάλη μιὰ ἀκατανίκητος δύναμις…. Συνέχεια →

Κάθε ἡμέρα καὶ μία νέα ἀρχή.
Κάθε παιχνίδισμα τοῦ φωτὸς καὶ μία εὐκαιρία γιὰ χαρά.
Κάθε ψίθυρος τοῦ νεροῦ καὶ ἕνα νέο αἴνιγμα…
Κάθε στιγμή μας ἱερή…
Κάθε ἀνάσα μας πολύτιμη… Συνέχεια →