Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ θεωροῦμε τοὺς ἄλλους ὑπευθύνους γιὰ τὰ δικά μας λάθη, τὶς ἐπιλογές μας ἤ τὶς ἀτυχίες μας.
Εἶναι ἀκόμη πιὸ εὔκολο νὰ ξεσπᾶμε ἐπάνω τους τὸν θυμό μας, ἰδίως ἐὰν πιστεύουμε πὼς εἶναι, κατὰ ἕνα μικρὸ ἤ μεγάλο μέρος, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν δική μας πραγματικότητα.
Καὶ εἶναι δύσκολο, ἔως ἀδύνατον, νὰ διακρίνουμε τὶς δικές μας εὐθύνες, ὅταν κι ὅπου ὑπάρχουν καὶ νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ δικά μας λάθη. Συνέχεια →

Ὁ ἀτομικός μου.
Αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ φέρη, ἀμέτρητες φορές, στὸ σημεῖον ἐκεῖνον ποὺ θὰ πῶ: «φθάνει, δὲν ἀντέχω ἄλλο…», μὰ ποὺ εἶναι μονόδρομος καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἀποφύγῳ.
Εἶναι ὁ δικός μου δρόμος. Αὐτὸς ποὺ οὔτε ἄλλος μπορεῖ νὰ περπατήσῃ, οὔτε νὰ μοῦ συμπαρασταθῇ, οὔτε νὰ μοῦ διευκολύνῃ τὴν διαδρομή… Συνέχεια →

Πάντα ἔχω δικαίωμα στὴν ὁποιανδήποτε ἐπιλογή…
Ἀρκεῖ νὰ εἶμαι ἕτοιμος νὰ πληρώνῳ τὸ ἀντίστοιχον τίμημα τῶν ἐπιλογῶν μου…
Κι ὄχι νὰ τὸ ἀποφεύγῳ ἤ νὰ τὸ μεταθέτῳ, κατὰ πῶς μὲ ἐξυπηρετεῖ…

Τὸ τίμημα δὲν ἐμφανίζεται πάντα στὴν ἀρχὴ τῶν ἐπιλογῶν μου…
Καὶ ἴσως, κάποιες φορές, νὰ ἀργήσῃ νὰ ἐμφανισθῇ… Συνέχεια →

Θὰ ἤθελα νὰ ζῷ ἔτσι, ἤ ἀλλοιῶς…
Ἤ κάπου ἀλλοῦ…
Ἤ μὲ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους…
Ἤ σὲ …ἄλλον πλανήτη…
Ἤ μὲ ἄλλες προοπτικές…
Ἤ μὲ περισσότερα ὄνειρα…
Ἤ…
… Συνέχεια →

Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν  θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια →