Ὁ ἀτομικός μου.
Αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ φέρη, ἀμέτρητες φορές, στὸ σημεῖον ἐκεῖνον ποὺ θὰ πῶ: «φθάνει, δὲν ἀντέχω ἄλλο…», μὰ ποὺ εἶναι μονόδρομος καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἀποφύγῳ.
Εἶναι ὁ δικός μου δρόμος. Αὐτὸς ποὺ οὔτε ἄλλος μπορεῖ νὰ περπατήσῃ, οὔτε νὰ μοῦ συμπαρασταθῇ, οὔτε νὰ μοῦ διευκολύνῃ τὴν διαδρομή… Συνέχεια →

Πάντα ἔχω δικαίωμα στὴν ὁποιανδήποτε ἐπιλογή…
Ἀρκεῖ νὰ εἶμαι ἕτοιμος νὰ πληρώνῳ τὸ ἀντίστοιχον τίμημα τῶν ἐπιλογῶν μου…
Κι ὄχι νὰ τὸ ἀποφεύγῳ ἤ νὰ τὸ μεταθέτῳ, κατὰ πῶς μὲ ἐξυπηρετεῖ…

Τὸ τίμημα δὲν ἐμφανίζεται πάντα στὴν ἀρχὴ τῶν ἐπιλογῶν μου…
Καὶ ἴσως, κάποιες φορές, νὰ ἀργήσῃ νὰ ἐμφανισθῇ… Συνέχεια →

Θὰ ἤθελα νὰ ζῷ ἔτσι, ἤ ἀλλοιῶς…
Ἤ κάπου ἀλλοῦ…
Ἤ μὲ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους…
Ἤ σὲ …ἄλλον πλανήτη…
Ἤ μὲ ἄλλες προοπτικές…
Ἤ μὲ περισσότερα ὄνειρα…
Ἤ…
… Συνέχεια →

Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν  θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια →

Ὑπάρχουν καθημερινῶς πολλὲς δυσκολίες στὴν καθημερινότητά μας.
Καὶ κάποιες φορές, ὅταν ἰδιαιτέρως κουρασμένοι, ἤ κι ἀπογοητευμένοι, διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε ἀκόμη ἕναν μικρὸ ἀγωνα δρόμου νὰ τρέξουμε, ἡ πρώτη ἐρώτησις ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι: «Πρέπει νά περάσῳ κι ἀπό αὐτό»; Συνέχεια →