Ἡ συνεχὴς ἐνασχόλησις μὲ κάτι μᾶς κάνει νὰ διατηροῦμε τὸ μυαλό μας ζωντανό.
Ἡ ἀδράνεια τοῦ σώματος ὁδηγεῖ σταδιακῶς στὴν ἀδράνεια καὶ τοῦ μυαλοῦ καὶ τελικῶς τῆς νοήσεως.
Δὲν χρειάζεται νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν οἱ συνθῆκες νὰ εἴμαστε διαρκῶς σὲ ἐγρήγορσιν. Συνέχεια
Τότε ὅλη ἡ ἡμέρα μου, ἡ ζωή μου, ἀκόμη καὶ τὸ μέλλον μου ἀπασχολοῦνται μόνον μὲ τοὺς φόβους μου.
Δὲν ἀφήνω χῶρο γιὰ νὰ εἰσέλθῃ τὸ νέον, τὸ ὄραμα, τὸ ὄνειρο. Συνέχεια
Ὅσος κι ἐὰν εἶναι ὁ πόνος, στὴν πορεία γιὰ τὴν ἀναζήτησίν της, πάντα ἀξίζει ἡ διαδρομή.
Μόνον ἐὰν κοπιάσουμε, μὲ τὴν ὀρθή, τὴν ἀρχέγονο σημασία τῆς λέξεως, μποροῦμε νὰ σεβασθοῦμε, νὰ κατανοήσουμε καὶ τελικῶς νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὸ νὰ βιώσουμε τὴν ὀμορφιά. Συνέχεια
…και την ίδια στιγμή κάποιος σκοτώνει έναν αδερφό του. Συνέχεια
Ἡ γενικοτέρα τάσις τῆς ἐποχῆς μας εἶναι τὸ πλιατσικολόγημα.
Τὰ θύματα αὐτῆς τῆς τάσεως, ποὺ πάντα εἶναι οἱ λαοί, εἶναι κι αὐτοὶ ποὺ δέχονται ὅλες τὶς πιέσεις καὶ αἰσθάνονται πὼς διώκονται. Καὶ πράγματι, διώκονται.
Τὰ πρῶτα θύματα αὐτῆς τῆς κατρακύλας εἶναι οἱ πιὸ ἀδύναμοι…
Καὶ οἱ πιὸ ἀδύναμοι ἔχουν ἤδη ἀπογυμνωθεῖ ἀπὸ τὰ περισσότερα. Συνέχεια
Ζῶ τώρα. Τὸ αὔριο ΔΕΝ ὑπάρχει! Μπορῶ νὰ τὸ ὀνειρεύομαι, νὰ τὸ ὀραματίζομαι, ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Κι ὅταν κάτι δὲν ὑπάρχῃ τότε αὐτὸς ποὺ ξεχνιέται καὶ τὸ μετατρέπει σὲ κάτι ὑπαρκτό, ἔχει χάσει τὴν μεγαλυτέρα του περιουσία: τὸ τώρα! Συνέχεια
