Μὲ μίαν πρώτη, ἐπιπόλαιη ἀπάντησιν, θὰ σᾶς ἔλεγα ναί.
Μὰ ἐὰν εἶχα περισσότερο χρόνο νὰ σκεφθῷ, γιὰ νὰ ἀπαντήσῳ, θὰ σᾶς ἔλεγα «βλέμμα θετικό, ὑπὸ προϋποθέσεις».

Τί προϋποθέσεις ὅμως;
Ἐδῶ μᾶς θέλω.
Ἔχουμε μάθει νὰ λαμβάνουμε ἀποφάσεις, σοβαρὲς ἀποφάσεις, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπ΄ ὄψιν μας ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ νὰ πάρουμε τὶς ὀρθές, γιὰ ἐμᾶς ἀποφάσεις. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα τὸ θετικὸ βλέμμα εἶναι μία ἐπιπόλαιη στάσις ζωῆς. Εἶναι δεδομένον δῆλα δὴ πὼς ὁ ἔχων αὐτὴν τὴν στάσιν, περισσότερο βασίζεται σὲ …εὐχολόγια, σὲ ἐλπίδες, σὲ προσευχὲς καὶ οὐδέποτε σὲ πιθανότητες θετικές. Μόνον ὁ παράγων τυχαιότης, ποὺ ὑπεισέρχεται, εἶναι ἱκανὸς νὰ μᾶς καταστρέψῃ τὴν ζωή. Συνέχεια →

Διότι τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν φόβους. Οὔτε ἀναστολὲς στὰ ὅσα πιστεύουν.
Δὲν ἔχουν σχηματίσει ἀκόμη τὰ πεποιθησιακά τους συστήματα καὶ δὲν ὑπάρχουν φραγμοὶ στὴν φαντασία τους.
Δὲν ἔχουν ἀκόμη βιώσει τὴν ἀποτυχία καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν φανταστοῦν. Συνέχεια →

Τότε ξεχνᾶμε νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε…

Ἀστεῖο φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότης.
Ἐὰν τὸ μυαλό μας εἶναι διαρκῶς σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη χειρότερα, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν, τότε ἀδυνατοῦμε νὰ ἑστιάσουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε. Κι αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε εἶναι τὰ πραγματικά. Εἶναι αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε, ἐπιλέξαμε ἤ ἀφήσαμε πίσω μας. Εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς δίδουμε σημασία, ποὺ τὰ ἀγνοοῦμε, διότι τὰ θεωροῦμε σίγουρα, δεδομένα, ξεπερασμένα… Συνέχεια →