Ἔχοντας βεβαιότητα πὼς εἶμαι στὴν ὀρθή, γιὰ ἐμέναν, πορεία, εἶναι δύσκολο νὰ χάνῳ τὸ θάῤῥος μου.
Βέβαια, συνήθως, εἶναι ἀκόμη πιὸ δύσκολο τὸ νὰ τὸ …εὕρω, γιὰ νὰ ξεκινήσῳ.
Μὰ ἀρκοῦν μερικὰ πολὺ ἁπλᾶ ἐρωτήματα, ποὺ μπορῶ νὰ θέσω στὸν ἑαυτόν μου, γιὰ νὰ καταλάβω ἐὰν πράγματι τὰ θέλω μου εἶναι τόσο ἰσχυρά, ποὺ ἀξίζουν καὶ τὶς θυσίες καὶ τοὺς κόπους τους. Συνέχεια →

Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν ἐμφανίζονται στὴν διαδρομή μας, ὅσα προβλήματα, ὅσες κακοτοπιές, ἐμεῖς ἔχουμε ἱερὰ ὑποχρέωσιν νὰ ἐξακολουθοῦμε τὴν πορεία μας, γιὰ τὴν ὁποίαν ἔχουμε δεσμευθεῖ, οὔτως ἤ ἄλλως. Ὁ σκοπός μας, ἡ προσωπική μας στόχευσις δῆλα δή, ἡ ὑλοποίησις τοῦ σκοποῦ καὶ τοῦ ὀνείρου μας, ΔΕΝ πρέπει νὰ ἀλλάξῃ κατευθύνσεις ἤ νὰ ἀνακόπτεται, ἐπεὶ δὴ διάφοροι παράγοντες δημιουργοῦν δυσκολίες. Συνέχεια →

 Δύσκολος μῆνας… Φθινοπωρινὸς μέν, ἀλλὰ στὴν οὐσία …χειμωνιάτικος… Παγωμένος… Θλιβερός… Μὰ ἀναγκαῖος.
Ἐὰν ΔΕΝ εἴχαμε τοὺς φθινοπωρινοὺς μῆνες, ΔΕΝ θὰ βιώναμε τὸν χειμώνα καὶ  ΔΕΝ θὰ μποροῦσε ἡ Γῆ μας νὰ ἀναγεννηθῇ καὶ νὰ ἐπανεμφανισθῇ μὲ τὴν Ἄνοιξιν ἡ ἀναγέννησις τοῦ κάθε ζῶνος ὀργανισμοῦ!
Ἐὰν ΔΕΝ εἴχαμε τὸ ἡμίφως τοῦ φθινοπώρου καὶ τὸ σκοτάδι τοῦ χειμῶνος, ΔΕΝ θὰ μπορούσαμε νὰ ἐκτιμήσουμε τὸ Φῶς τῆς Ἀνοίξεως καὶ τοῦ Θέρους.
Ἐὰν ΔΕΝ περνούσαμε μέσα ἀπὸ τὴν παγωνιὰ καὶ τὸ κρύο, ΔΕΝ θὰ μπορούσαμε νὰ ἀπολαύσουμε καὶ νὰ ἐκτιμήσουμε τὴν ὀμορφιά, τὴν ζέστη καὶ τὴν καθαρότητα τοῦ Φωτός. Συνέχεια →