Ἡ ἱστορία ξεκίνησε ἀπὸ τότε ποὺ ἤμασταν παιδιά. Οἱ γονεῖς μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὸν κακὸ καὶ ἐπικίνδυνο κόσμο καὶ ἔτσι πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίναμε σὰν ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ γονεῖς μας δὲν μᾶς ἄφηναν νὰ κάνουμε παρέα.
Οἱ δάσκαλοί μας ἤθελαν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὴν ἀγραμματοσύνη καὶ ἔτσι μᾶς ἐδιδάξαν πῶς νὰ σκεπτόμεθα σὰν αὐτούς.
Οἱ ἑταιρείες ἐντομοαπωθητικῶν νὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τὰ κουνούπια, τὶς κατσαρίδες καὶ κάθε λογῆς ζωΰφια. Συνέχεια
Μέσα στὸν κάθε ἕνα μας ὑπάρχει μιὰ φωνή, ἡ φωνὴ τοῦ πνεύματός του.
Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἐκφράζεται λεκτικὰ ἀλλὰ ἔρχεται σὰν μιὰ ἐπιγνώσις, σὰν ἔνα φῶς καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα μὲ διαφορετικὸ τρόπο. Συνέχεια
Ἡ θυσία πολλὲς φορὲς μοιάζει μὲ τὴν ἀγάπη…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι μιὰ πράξις ἀγάπης…
Εἶναι φόβος…
Θυσιάζεται κάποιος ἐκεῖ ποὺ φοβᾶται. Συνέχεια
«Μικρὸς αἰσθανόμουν δυστυχισμένοςυ ποὺ δὲν εἶχα παπούτσια νὰ φορέσω, μέχρι ποὺ συνάντησα κάποιον …χωρὶς πόδια…»
Μενέλαος Λουντέμης
Ὅλοι μας λίγο πολὺ γνωρίζουμε τὴν παραπάνω φράσιν…
Καὶ ὤ… Τί ἀστεῖο…
Στεκόμεθα, τὴν θαυμάζουμε γιὰ μίαν στιγμή, γιὰ τὴν ἀλήθεια της κι ἀμέσως μετὰ …προσπερνοῦμε γιὰ νὰ ξανὰ κλεισθοῦμε στὰ δικά μας… Στὰ καθημερινά μας… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἐχάσαμε καὶ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν γιὰ νὰ γίνουμε …εὐτυχισμένοι… Σὲ αὐτὰ ποὺ δὲν ἦλθαν ἀκόμη… Σὲ αὐτὰ ποὺ ἡ …τύχη μᾶς ὑστέρησε… Ἥ σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἔκλεψαν…
Κι ὅμως…
Εἴμαστε ἐδῶ, ζωντανοί, ὑγιεῖς…
Τί περισσότερο χρειαζόμεθα;
Τὸ μεγαλύτερό μας δῶρο εἶναι ἡ ἐπικοινωνία ποὺ ἔχουμε μὲ τὸν ἑαυτὸ μας.
Καὶ τὸ μεγαλύτερο λάθος μας εἶναι ἡ κατασπατάλησις αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας.
Ἂν αὐτὸς μπορῇ νὰ εἶναι τόσο χαρούμενος καὶ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ζωή μας. Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς ἀρνούμεθα νὰ παραδεχθοῦμε κάποιες πράξεις μας, ἤ ἀκόμη χειρότερα, ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ κάνουμε ἀφορᾷ ΜΟΝΟΝ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΙΝ κι ὄχι στὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἀληθείας.
Ὁ κόσμος ἀποκαλεῖ αὐτὴν τὴν στάσιν ἐγωϊσμόν.
Ἐγὼ πάλι τὴν ἀποκαλῶ …φόβον!!! Συνέχεια
