Σὲ ἐμᾶς… Μέσα μας…
Ὅταν μπορέσουμε ἐπὶ τέλους, μέσα ἀπὸ τὶς χαοτικὲς συνθῆκες ποὺ διαβιοῦμε, νὰ τὶς ἀγνοήσουμε καὶ νὰ λειτουργήσουμε ἐλεύθερα, δίχως φόβους καὶ βάρη, τότε μποροῦμε καὶ νὰ ἑστιάσουμε πραγματικὰ στοὺς δικούς μας στόχους καὶ στὸν ἀτομικό μας δρόμο…
Καὶ τότε μὲ κάποιον …«μαγικὸ τρόπο» ὅλα ἀλλάζουν!
Οἱ δυσκολίες παραμερίζουν, τὰ προβλήματα ἐξαφανίζονται, τὰ ἀδιέξοδα χάνονται… Συνέχεια →

Ναί, εἶναι ἡ μοναδικὴ πραγματικότης μας.
Ἡ ἄνοιξις δὲν εἶναι στὰ χρώματα ἤ στὸ φῶς ἤ στὶς μυρωδιές… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς αὐτὰ πάντα ἐκεῖ εἶναι καὶ μᾶς περιμένουν νὰ τὰ γευθοῦμε…
Γιὰ νὰ τὰ γευθοῦμε ὅμως πρέπει νὰ μποροῦμε…
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γευθοῦμε τὴν ἄνοιξιν καὶ τὰ δῶρα της, πρῶτα πρῶτα πρέπει νὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ εὕεῃ χῶρο καὶ νὰ ἁπλωθῇ μέσα μας… Συνέχεια →

Τὸ νὰ γεράσω θὰ τὸ κάνω ἔτσι κι ἀλλοιῶς…
Τὸ νὰ γεράσω ὅμως ὄμορφα καὶ μὲ χάρι θὰ τὸ προσπαθήσω.
Ἡ φύσις μας δίδει τὸ πρόσωπο ποὺ ἔχουμε στὰ εἴκοσι… Συνέχεια →

Ἡ δική μου ματιὰ εἶναι κάπως διαφορετική…
Λίγο… Τόσο λίγο, ὅσο νὰ μπορῶ νὰ βλέπω κάπως πιὸ …πίσω ἀπὸ τὶς ὁποίες, ζοφερὲς σαφῶς, καταστάσεις τοῦ σήμερα καὶ νὰ μπορῶ νὰ γεμίζω μὲ ἐνέργεια καὶ …χαρά, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν τόση καταστροφή!!!
Δὲν χαίρομαι ὅμως γιατὶ οἱ συνάνθρωποί μου ὑποφέρουν…
Οὔτε διότι ὁ πόνος τῶν ἄλλων μὲ ἱκανοποιεῖ…
Οὔτε χαίρομαι διότι τὰ ἀδιέξοδα αὐξάνονται…
Χαίρομαι διότι πλησιάζουμε στὸ πέρας τῆς διαδρομῆς… Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ δύσκολος αὐτὴ ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε.
Εἶναι ἡ ἀρχὴ μίας ἄλλης περιόδου γιὰ τὴν ζωὴ στὸν πλανήτη, ποὺ δυστυχῶς, ἀρνούμεθα νὰ ἀποδεχθοῦμε.
Ὅμως αὐτὴ ἡ ἄρνησις εἶναι καὶ τὸ μεγαλύτερον ἐμπόδιον γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξεπεράσουμε τὰ …ἐμπόδια!
Διότι τὰ ἐμπόδια πλέον δὲν εἶναι ἐμπρός μας ἀλλὰ …πίσω μας!!! Συνέχεια →