Διότι μόνον ὁ πολεμιστὴς ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀξία τῆς Ζῳῆς, ἐφ΄ ὅσον περνᾶ, κάθε στιγμή, μέσα ἀπὸ τὴν δοκιμασία τοῦ θανάτου…
Μὰ καὶ μόνον αὐτὸς συνειδητοποιεῖ πὼς ὁ κάθε, μικρὸς ἢ μεγάλος, συμβιβασμὸς εἶναι μία μαχαιριὰ πισώπλατος στὸ δικαίωμα γιὰ Ζῳή…

Συνέχεια →

Ἡ ταὐτότης μας, ποὺ εἶναι μνήμη, συνείδησις κι ἀνάγκη πλέον, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς προσδιορίζει, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διατηροῦμε συνείδησιν καὶ μᾶς καθορίζει δρόμο!
Ἐὰν ἡ ταὐτότης μας εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, τότε χάνουμε αὐτομάτως ὅλο καὶ μεγαλύτερα τμήματα ἀπὸ τὸν αὐτοσεβασμό μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν χάνουμε τὸν σεβασμὸ τῶν ἄλλων!
Ὅμως, ἐὰν καὶ κάποιοι ἔχουν παρεξηγήσῃ τὰ πράγματα, θεωρ[vντας πὼς ἀρκεῖ ἡ δόξα τῶν προγόνων μας, γιὰ νὰ μᾶς Συνέχεια →

Αὐτὰ τά, σπουδαία γιὰ ἐμᾶς πρόσωπα, οὐδέποτε ἦσαν ἄεργα ἢ …χαλαρά. Σήμερα θαυμάζουμε Λεωνίδες, Ἀλεξάνδρους καὶ Κολοκοτρώνηδες (κι ὄχι μόνον!!!)…
Ἀλλά τί κάνουμε γιά νά τούς μιμηθοῦμε;
Μὲ εὐχολόγια δὲν ξεπερνᾶ κάποιος τὸ φράγμα τῆς ἀδρανείας. Αὐτὸ τὸ φράγμα σπάει μόνον μὲ συνειδητὴ καὶ στοχευμένη ἐργασία…!!!

Συνέχεια →

Ὅταν κάτι καλὸ ἔρχεται στὴν ζωή σου, μὴν λὲς ποτὲ «δὲν τὸ πιστεύω», γιατὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο εἶναι σὰν νὰ τὸ ἀρνεῖσαι καὶ σὰν νὰ θέλῃς νὰ τὸ διώξῃς μακρυά. Συνέχεια →

…ἀλλά, στὴν πραγματικότητα, δὲν θέλουμε νὰ τὸ παραδεχθοῦμε.

Γιατί; Τί μᾶς τρομάζει; Τί δέν θέλουμε νά ἀντιμετωπίσουμε; Τί εἶναι αὐτό πού ἀπευχόμεθα; Συνέχεια →