Ἐπισήμως πλέον… Γιὰ τὴν ἀκρίβεια φθινοπωριάζει ἀπὸ μεθαύριο (23 Σεπτεμβρίου), ἀλλά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἔχουμε καὶ μίαν σκληρὴ καθημερινότητα νὰ ἀντιμετωπίσουμε, ἂς ἀφιερώσουμε τὴν σημερινὴ καὶ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα στὸ νὰ «γευθοῦμε», μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι, αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ ἐποχῆς. Συνέχεια →

Πίσῳ ἀπὸ κάθε μας φόβο ὑπάρχει μιὰ ἐπιθυμία καὶ πίσω ἀπὸ κάθε ἐπιθυμία ὑπάρχει ἔνας δρόμος.

Ὅταν, παραδείγματος χάριν, κάποιος λέει: φοβάμαι νὰ μιλήσω μπροστὰ σὲ πολὺ κόσμο, πίσῳ ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἐμφανὲς ὅτι κρύβεται ἡ ἐπιθυμία του νὰ μπορέσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμία κρύβεται ἡ ἱκανότητά του νὰ τὸ ἐπιτύχῃ.

Ὀλες μας οἱ ἐπιθυμίες σχετίζονται μὲ τὰ ταλέντα μας καὶ μὲ τις δεξιότητές μας. Συνέχεια →

Κι ὄχι ἀπὸ τὸ τέλος ἢ ἀπὸ κάποιο, τυχαῖον σημεῖον, τῆς ἐνδιαμέσου διαδρομῆς.

Ἡ Ἀνθρωπότης ὑπέπεσε σὲ πολλὲς ἠθικές, νοητικὲς καὶ ἀξιακὲς παγίδες, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, διότι κάπου, κάποτε, γιὰ κάποιους ἀγνώστους σὲ ἐμᾶς λόγους, ἐπέλεξε (ἢ ὑπεχρεώθη νὰ ἐπιλέξῃ) τὸν συμβιβασμὸ ἀπὸ τὴν Ἐλευθερία. Ἕνας συμβιβασμὸς ποὺ ἐπῆλθε μετὰ ἀπὸ ἀγῶνες σαφῶς, ἀλλά, κρίνοντας ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καὶ μόνον, εἶχε νὰ κάνῃ ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ ἐκπτώσεις γύρω ἀπὸ τοὺς ἠθικοὺς φραγμοὺς τῶν ὁλίγων, ποὺ (στὴν πραγματικότητα) ἤλεγχαν καὶ χειραγωγοῦσαν τὶς ἀντιδράσεις τῶν πολλῶν. Συνέχεια →

Γιατί νά μάθουμε νά λέμε ἐπί τέλους ΟΧΙ;
Γιατί πρέπει νά ἀλλάξουμε τήν παθητικόητα μέ τήν ἐνεργητικότητα;
Γιατί πρέπει νά …διαφέρουμε ἐμεῖς ἀπό αὐτό πού μᾶς ἐπιβάλλουν νά γίνουμε; Συνέχεια →

Εἶναι ἕνας μονόδρομος αὐτὴ ἡ πορεία, ἐντὸς τῆς ὁποίας ἔχουμε εἰσέλθει ἐδῶ καὶ χρόνια.
Εἶναι μία μακρὰ διαδρομή, ἐπίπονος, κοπιώδης καὶ  ἐλάχιστοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ φθάσουν στὸ πέρας της.
Μὰ ὅλοι μας ὀφείλουμε νὰ προσπαθήσουμε γιὰ νὰ φθάσουν αὐτοί, οἱ ἐλάχιστοι, ποὺ θὰ ἀντέξουν, ἐκεῖ ποὺ πρέπει, ὅταν πρέπῃ.
Συνέχεια →