Ὅσο ἐλπίζουμε κάτι νὰ ἀλλάξῃ πρὸς τὸ  καλλίτερον, τόσο αὐτὴ ἡ βελτίωσις δὲν θὰ ἔρχεται. Δὲν γίνεται μὲ σαθρὰ ὑλικὰ νὰ δομήσῃς σταθερὰ κτίσματα. Πρέπει νὰ ἀπαλλαγοῦμε πλήρως καὶ ὁριστικῶς ἀπὸ ὅλα τὰ διεβρωμένα κατάλοιπα τοῦ  κόσμου μας γιὰ νὰ μπορέσουμε, μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ σθένος, νὰ ἐπαναδομήσουμε τὸν κόσμο μας. Συνέχεια →

Ὁρισμένοι ἄνθρωποι ἐπαναστάτες, μεταρρυθμιστὲς προσπαθοὺν να καταπολεμήσουν τὸ κακὸ καὶ τὴν κοινωνικὴ ἀνισότητα ὁ παλιὸς κόσμος ὅμως τοὺς καταδιώκει σὰν σκιὰ καὶ κάνει τὸν ἀγῶνα τοὺς για δίκαιο να μοιάζει μὲ μιὰ αὐθαδικὴ ἀπαίτησῃ.
Αὐτοὶ ποὺ κινοῦν τὰ νήματα τῆς Εὐρώπης φαίνεται νὰ θέλουν στὴν παρέα τους μόνον λαοὺς πιστούς, εὐλαβικοὺς καὶ βολικούς, ποὺ νὰ ὑποθηκεύουν μὲ προθυμία τὴν αὐτονομία τους. Συνέχεια →

Θὰ ζήσουμε γιατὶ μᾶς πρέπει. Γιατὶ πρέπει στὰ παιδιά μας καὶ στὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν μας.
Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὰ νέφη, τὶς θύελλες, τὶς καταστροφές… Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ χαθοῦν, ἀλλὰ ἔτσι εἶναι αὐτὰ τὰ πράγματα. Πάντα ὑπάρχουν ἀπώλειες στὸν πόλεμο.
Σημασία δὲν ἔχουμε ἐμεῖς, ὡς ἄτομα, ἀλλὰ ἡ Πατρίς, ὡς Οὐσία. Συνέχεια →

Ἤ θὰ τὸ βάλουμε στὰ πόδια, τώρα ποὺ …«ζορίζουν» τὰ πράγματα, ἢ θὰ πολεμήσουμε γιὰ τὶς χαμένες (μὰ στὴν πραγματικότητα λησμονημένες) μας Ἀρχές. Κι ὅταν λέω χαμένες Ἀρχὲς ἐννοῶ ὅλο αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίσαμε, ποὺ δὲν ζήσαμε, ἀλλὰ ποὺ μέσα μας κατανοοῦμε σὲ βάθος, ἐφ΄ ὅσον μὲ σαφήνεια ἀντιλαμβανόμεθα πὼς ὅ,τι μᾶς παρουσιάζουν ὡς Ἀρχὴ εἶναι καὶ λάθος καὶ αὐτοκαταστροφικό. Ἀντιλαμβανόμενοι τὴν λάθος Ἀρχή, μποροῦμε νὰ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ δομήσουμε τὴν ὀρθή.
Συνέχεια →

Ἀστείρευτος δύναμις, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν γνωρίζουμε τὸ μέγεθός της.
Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι νὰ τὴν ξετρυπώσουμε καὶ νὰ τὴν ἀναδείξουμε. Συνέχεια →