Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ ἔπρεπε διαρκῶς νὰ ἀναρωτώμεθα: Χορτάσαμε ἀπό ψέμματα καί φροῦδες ἐλπίδες; Ἤ μήπως ἔχουμε ἀκόμη πολλούς …ἀποθηκευτικούς χώρους ὑπομονῆς καί ἀνοχῆς;
Συνέχεια →

Κυττώντας πίσω μας, στὴν ἱστορία, διακρίνουμε κατ’ ἐπανάληψιν μίαν μόνιμο χειραγώγησιν πληθυσμῶν, μίαν δίχως ἀρχὴ καὶ τέλους προπαγάνδα καὶ πάντα ἀθῴους νὰ πληρώνουν τὴν ἄγνοιά τους. Δόλος, ψέμμα, αἷμα ἀντάμα καὶ θύματα, θύματα, θύματα…
Κι ὅσο κι ἐὰν μᾶς πονᾷ κάτι τέτοιο, εἶναι μία συγκλονιστικὴ ἀπόδειξις γιὰ τὸ πόσο μακρὰν τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως, τῆς αὐτοδιαθέσεως καὶ τῆς ἐλευθερίας διαβιεῖ ἡ ἀνθρωπότης ἐδῶ καὶ αἰῶνες… Συνέχεια →

Ὅσο κι ἐὰν προσπαθοῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν σημερινή μας πραγματικότητα, μία ἀλήθεια διαφαίνεται, ὅλο καὶ πιὸ σαφής…
…δὲν ἔχουμε ἀκόμη φθάση στὸν «πάτο»… Δὲν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ ἡ πτῶσις μας…
…μά, πλησιάζει ἡ στιγμή… Καί τότε; Συνέχεια →

Οἱ «δῆθεν», μία μεγάλη κοινωνικὴ ὁμάδα ποὺ καταδυναστεύει κάθε ἄλλην. Μία ὁμάδα ποὺ ὑφίσταται ἀπὸ λάθος τῆς φύσεως κι ὄχι ἀπὸ τὴν φυσικὴ ἐξέλιξι τῶν πραγμάτων.

Ποιοί εἶναι;

Ὅλοι μας! Ὁ καθεὶς ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι κάθε στιγμὴ ἐν δυνάμει «δῆθεν».

Συνέχεια →