Ὑποτίθεται πὼς κάνεις μίαν βόλτα γιὰ νὰ ἡρεμήσῃς καὶ νὰ ταξινομήσῃς σκέψεις, νὰ χαζέψῃς, νὰ ἐπιτύχῃς κάποιον φίλο ποὺ κάνει τὸ ἴδιο μὲ ἐσέναν…
Ὅταν ὅμως ἀντικρύζῃς σύγχρονες κατασκευὲς (μονοκατοικίες καὶ πολυκατοικίες) νὰ ξερνοῦν ντουμάνια καπνοῦ ἀπὸ τζάκια, ξυλολέβητες καὶ ξυλόσομπες, πυλωτὲς μὲ καινούργια αὐτοκίνητα χωρὶς πινακίδες καὶ σαπάκια δεκαετίας καὶ βᾶλε σταθμευμένα στοὺς δρόμους, σκοτεινὲς οἰκοδομὲς σὲ γειτονιὲς ποὺ πρὶν λίγα χρόνια ἀστραποβολοῦσαν ἀπὸ τὸν χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, ἀκέφους ἀνθρώπους χωρὶς ψυχή, χωρὶς νεῦρο, χωρὶς χαμόγελο νὰ κυκλοφοροῦν σὰν ζωντανὲς σκιές, κυττάζεις τὰ ῥοῦχα ποὺ φορᾶς καὶ δὲν θυμᾶσαι πιὰ πότε ἀγόρασες τὸ σακάκι, τὰ παπούτσια, τὸ παντελόνι… Συνέχεια
Φεβρουάριο πρὸς Μάρτιο ἔρχονται [κατοχικές] Ἐκλογές….
Πόσοι ἀπό ἐσᾶς θά χαίρονταν μέ τόν θάνατο κάποιου;
Διαβάζω συχνὰ πυκνά, ἀπὸ κάθε πλευρά, (δεξιὰ κι ἀριστερά) μερικὰ φρικτὰ γιὰ τὰ παθήματα ἄλλων, ἀντιπάλων τους ἰδεολογικῶς. Προτάσεις σάν «ψόφος στὸ κάθαρμα», «θάνατος στοὺς …τάδε», «τσεκοῦρι στοὺς δείνα» μὲ κάνουν νὰ ντρέπομαι καὶ σὰν ἄνθρωπος καὶ σὰν Ἑλληνίς.