Αὐτὸς ποὺ κτίζουμε μέσα μας κάθε στιγμή.
Ἕνας κόσμος δικός μας, ἀπολύτως δικός μας, ποὺ σπανίως, ἔως καθόλου, μοιραζόμεθα μὲ ἄλλους.
Ἕνας κόσμος ἄλλοτε πραγματικὸς κι ἄλλοτε φανταστικός.
Συνδυασμὸς τῶν «θέλω» μας, τῶν «πρέπει» μας καὶ τῶν συμβάσεών μας. Συνέχεια →

Ἡ ἐρωτικὴ ἡδονὴ εἶναι μιὰ παλαιὰ τόλμη, ποὺ ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν ἠθῶν μετέτρεψε σὲ κάτι τετριμμένο.
Μέσα στὴν φθορὰ καὶ στὴν ἀστάθεια τῶν συναισθημάτων γιὰ παρὰ πολλοὺς τὸ σὲξ γίνεται τὸ πεδίο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ στηριχθοῦν γιὰ νὰ αὐξήσουν, σὲ ἀξιομνημόνευτες ποσότητες, τὶς φευγαλέες συγκινήσεις τους. Συνέχεια →

Ὅταν κάποιος εἶναι μόνος του, μὲ τὸν ἑαυτό του, εἶναι εὔκολο νὰ θεωρῇ ὅτι εἶναι ἔνα πνευματικό, φωτισμένο ἄτομο, ποὺ ξέρει νὰ ἀγαπᾷ… Συνέχεια →

Κρεμάλα λοιπόν;;;
Νά ῥίξουμε καί λίγη πίσσα, μαζύ μέ τά πούπουλα, γιά νά τό μπουρλιοτιάσουμε τό κτῆνος;
Ἀλήθεια; Ποιός ἀπό ἐμᾶς εἶνα ἀναμάρτητος βρέ πατριῶτες; Ποιός ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἄσπιλος κι ἀμόλυντος καί πεντακάθαρος καί τελικῶς ἱκανός κι ἄξιος νά ἀποφασίσῃ γιά τόσο σοβαρά θέματα, ὅπως εἶναι ἡ ζωή καί ὁ θάνατος; Συνέχεια →