Μὲ ῥώτησαν μὲ ποιὰ κριτήρια μετράω τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο…
Ἔδωσα τὴν ἄποψή μου: μὲ ποσοτικὰ κριτήρια… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὸ σήμερά μου εἶναι τὸ αὔριο ποὺ ὀνειρεύθηκα ἐχθές!
Ζῶ τώρα. Τὸ αὔριο ΔΕΝ ὑπάρχει! Μπορῶ νὰ τὸ ὀνειρεύομαι, νὰ τὸ ὀραματίζομαι, ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Κι ὅταν κάτι δὲν ὑπάρχῃ τότε αὐτὸς ποὺ ξεχνιέται καὶ τὸ μετατρέπει σὲ κάτι ὑπαρκτό, ἔχει χάσει τὴν μεγαλυτέρα του περιουσία: τὸ τώρα! Συνέχεια
Ἀλλάζοντας.
Τὰ πάντα.
Τὸν τρόπο σκέψεώς μας. Τὴν ὀπτική μας.
Τὶς συνήθειές μας. Τὴν ἀντίληψίν μας.
Τὰ ὄνειρά μας. Τὴν ζωή μας ὁλόκληρη… Συνέχεια
Μοῦ λέει ὁ Ἥλιος καλημέρα…
«Τρίτη κι ἐὰν εἶναι ἤ Δευτέρα…
Κι ἐὰν εἶναι Τρίτη τὶ πειράζει…
τὸ σήμερα μὲ τὸ αὔριο μοιάζει…
Θὰ κάνω ὄνειρα ξανά…
Ὅπως κι ἐχθὲς ὅπως κι ἐπέρυσι…
Τὶ κι ἐὰν δὲν βγοῦν ἀληθινά…
Νὰ ὀνειροπολῷ μοῦ ἀρέσει…» Συνέχεια
Δημόσιοι ἤ Κρατικοί ὑπάλληλοι;
Τὴν ἐρώτησιν μοῦ ἀπηύθηνε φίλος, πρὸ ἡμερῶν.
Βιάστηκα νὰ ἀπαντήσῳ «Δημόσιοι ὑπάλληλοι» κι ἔσπευσε νὰ μὲ διορθώσῃ. Καὶ εἶχε δίκαιον. Πρόκειται μόνον γιὰ ΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ὑπαλλήλους. Συνέχεια
Καί τί θά συμβῆ αὔριο;
Τί θά γίνουμε;
Γιατί; Πῶς θά τά καταφέρουμ; Θά ἀντέξουμε; Θά εἶναι τά πάντα καλλίτερα; Θά εἶναι πιό εὔκολα; Πιό ἁπλᾶ;
Μᾶς ἔχει ὑπογράψει κάποιος συμβόλαιο πώς θά εἴμαστε ἐδῶ κι αὔριο;
Μήπως μᾶς ὑπέγραψε συμβόλαιο πώς αὔριο τά πάντα θά εἶναι καλλίτερα ἀπό σήμερα;
Ἤ μήπως κάποιος …θεός μᾶς ἔταξε κάτι; Συνέχεια