Θέλω ἀπὸ ἐσένα, θέλεις ἀπὸ ἐμένα, θέλει, θέλουμε ἀπὸ ἐσᾶς, θέλετε ἀπὸ ἐμᾶς, θέλουν.
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικὸς τοῦ τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Συνέχεια
Σήμερα παραιτήθηκαν από «φίλοι» μου δύο άνθρωποι που πολύ βολικά στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που και ο Rockefeller, ο Soros, κι οι Rothschild επίσης στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ. Μόνοι τους ήκθαν, μόνοι τους έφυγαν.
Καλή τους τύχη.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το πόσο εύκολα το σύστημα καθορίζει ποιους πρέπει να συμπαθούμε και ποιους να αντιπαθούμε, αναλόγως τις ανάγκες του. Αυτό προσπαθώ να αναδείξω και να αποδείξω…
Κι επειδή έχει πολύ ενδιαφέρον το πως μεταχειρίστηκε το σύστημα την Χρυσή Αυγή, σε σχέση με την ανέκαθεν υπό διωγμό αριστερά, συχνά αντιπαραθέτω την διαφορετική αντιμετώπιση για να καταλάβω κι εγώ και άλλοι το πως καταφέρνει το σύστημα να καθορίζει την κλίση της κοινής γνώμης προς την μία ή την άλλη πλευρά.
Νοιώθουμε πλήξη καὶ ἀνία…
Ὅταν δὲν μποροῦμε νὰ παραδεχθοῦμε πὼς ἔχουμε ἐπιθυμίες….
Ὅταν οἱ ἐπιθυμίες δὲν κάνουν τὸν κύκλο τους, ἡ ὕπαρξίς μας μοιάζει ἀνωφελής.
Ἡ ἀνία εἶναι ἁπλῶς ἡ παθητικὴ ὄψις τῆς προσπάθειας νὰ ἐξαφανίσουμε τὶς ἐπιθυμίες. Συνέχεια
Ὁ Γιῶργος*, πολὺ πικραμένος, ἔπιασε νὰ ἑτοιμάζεται νὰ ξενιτευθῇ.
Δύο χρόνια χωρὶς δουλειά.
Εἶχε ἕνα μαγαζάκι κάποτε καὶ δούλευε καλά. Τὸ μεροκάματο ἔβγαινε. Βοηθοῦσε καὶ ἡ κυρά του… Δούλευαν οἱ ἄνθρωποι, μὰ δὲν εἶχαν μέλλον ἐδῶ.
Στὰ τρίτα ἤ τέταρτα ἤ πέμπτα ἐπεισόδια γιὰ τὸν Ἀλέξη, γιὰ τὸ κοράνι, γιὰ τὸν Καραμανλῆ, δὲν θυμᾶται ἀκριβῶς, τὸ ἔκλεισε γιὰ πάντα. Τὶς προηγούμενες φορὲς τοῦ εἶχαν σπάση τὸ μαγαζὶ λίγο. Τὴν τελευταῖα φορὰ ὅμως τοῦ πῆραν ἀκόμη καὶ τὶς κοῦπες τοῦ καφέ. Τίποτα δὲν ἄφησαν. Τίποτα.
Κι ἔτσι… Ὁ Γιῶργος ἀπὸ τὴν μία ἡμέρα στὴν ἄλλην εὑρέθη χωρὶς δουλειά. Συνέχεια
Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια
Κάθε ἡμέρα δεχόμαστε ἕνα σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ νὰ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος καὶ ἀρματωμένος σὰν στρατιώτης ποὺ εἶναι σὲ ἔναν συνεχὴ πόλεμο. Ἡ καθημερινότης εἶναι μιὰ διαρκὴς κλήτευσις γιὰ νὰ ἀπαντάμε πάντα «παρών». Συνέχεια
