Ἡ μεγάλη διαφορὰ ποὺ ἔχει ὁ ἐπιτυχημένος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἀποτυχημένο, εἶναι στὴν ἐπιμονή.

Οὐσιαστικῶς ἡ δέσμευσίς μας, σὲ ἕναν στόχο, ὁποιονδήποτε, μαρτυρᾶ τὸ ἐὰν πράγματι θέλουμε, ἤ ὄχι, νὰ ὑλοποιήσουμε αὐτὸν τὸν στόχο.
Καὶ εἶναι γεγονὸς πὼς αὐτοὶ ποὺ ἐπιτυγχάνουν τοὺς στόχους τους, ὁπλίζονται μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή! Συνέχεια →

Κάποιος τοῦ εἶπε πὼς αὐτὸ δὲν γίνεται.
Ἐκεῖνος ἀπήντησέ ὅτι μπορεῖ νὰ μὴν γίνεται, ἀλλὰ  δὲν θὰ τὸ δεχθῆ ἐὰν δὲν προσπαθήσῃ νὰ τὸ κάνῃ.
Στρώθηκε στὴν δουλειά, μὲ ἕνα πλατὺ χαμόγελο στὸ πρόσωπό του. Ἄ καὶ δὲν ἤξερε τὶ θὰ γίνη, ξεκίνησε προσπαθῶντας νὰ κάνῃ αὐτὸ ποὺ δὲν γίνεται.  Κάποιοι τὸν κορόιδεψαν… «Ποτέ σου δὲν θὰ τὸ κάνῃς», τοῦ εἶπαν. Τοὐλάχιστον μέχρι τώρα κανεὶς δὲν τὰ κατάφερε. Συνέχεια →

Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια →

Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει  τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.

Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια →

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία. Συνέχεια →