Κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό, θαμπὸ τὸ συννεφιασμένο τοπίο κρατᾶ τὰ μάτια τῆς αἰσιοδοξίας κλειστά…
Φύλλα πεσμένα, ἀπογυμνωμένα δέντρα ἀπὸ κάθε στολίδι.
Ὁ γιακὰς τοῦ παλτοῦ ὄρθιος, κόντρα στὸν ἄνεμο. Συνέχεια →

Ἕνα  βῆμα τὴν φορά.
Ὅλη ἡ ζωή μας, ἀπὸ παιδιὰ ἀκόμη, ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ μικρὰ βήματα.
Κάθε βῆμα κάπου μᾶς ὁδηγεῖ.
Ἄλλοτε αὐτὸ συμβαίνει συνειδητῶς κι ἄλλοτε ὄχι.
Καὶ στὶς περισσότερες φορὲς ΔΕΝ συμβαίνει συνειδητῶς. Συνέχεια →

Όλοι το τελευταίο διάστημα περπατώντας στους δρόμους – ειδικά αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί – συναντάμε καθημερινά δίπλα μας αστέγους, που ταλαιπωρημένοι και πεινασμένοι, αλλά παράλληλα με μια ευδιάκριτη υπερηφάνεια, κλείνουν για λίγο τα μάτια τους, όπου βρουν λίγο απάγκιο, μη μπορώντας να βλέπουν αυτό το απάνθρωπο και εν τέλει απαράδεκτο κράτος, αλλά δυστυχώς και αυτή την υποκριτική κοινωνία μας.

Μια κοινωνία που έχει γαλουχηθεί για πολλά χρόνια τώρα με επιστημονικό τρόπο στην αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, με αντάλλαγμα λίγες σταγόνες αυτάρκειας και μια τζούρα εξηρτημένης ευτυχίας, που δεν μας δίνει πλέον το δικαίωμα να σκεφτούμε και πολύ. Συνέχεια →

Ἡ αἴσθησις, κάποιες φορές, ποὺ μᾶς «κατακαίει» εἶναι τὸ ὅ,τι μέσα μας, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὅποιες σκέψεις, μία ἄσβεστος φλόγα μᾶς κρατᾶ ἀναστατωμένους, μὰ τελικῶς, ἐφ΄ ὅσον δὲν ἐκφράζεται, παραμένοντας κρυφή, μᾶς σιγοκαίει καὶ μᾶς ἐξαντλεῖ…
Μία φλόγα ποὺ ἐὰν τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ ἐκφρασθῇ ἴσως νὰ αἰσθανθοῦμε ἤ θεοὶ ἤ …εἶδος πρὸς ἐξαφάνισιν.
Μὰ δὲν μᾶς πρέπει…

Ἡ ὁποία φλόγα ποὺ μέσα μας κρύβεται, πρέπει νὰ εὕρῃ τρόπο νὰ ἐξωτερικευθῇ καὶ νὰ ἐκφρασθῇ!!! Συνέχεια →