Πόσα χρόνια…
Πόσες γενεές…
Κι ὅμως ἀκόμη στὰ αὐτιά μας ἀντηχοῦν οἱ σάλπιγγες τοῦ πολέμου…
Οἱ μάχες σὰν νὰ μὴν ἔπαψαν ποτὲ κι ἀχός τους, ἰδίως κάτι τέτοιες ἡμέρες, φθάνει στὰ αὐτιά μας καὶ μᾶς ἀναστατώνει… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀγκαλιὰ μὲ τοὺς ἥρωες…
Σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἀπουσιάζουν τὰ πρότυπα, οἱ ἀξίες καὶ οἱ ἀρχές, χρειαζόμεθα κάτι πολὺ δυνατό, ποὺ θὰ μᾶς βγάζη ἀπὸ τὴν στασιμότητα.
Διότι ἡ στασιμότης φέρνει τὴν ἀπάθεια καὶ τελικῶς τὴν δουλικότητα.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καὶ τὶς ὅποιες φθορές, κυρίως ὅμως νὰ μπορέσουμε νὰ ἐνδυναμώνουμε τὴν πνευματική μας ὑγεία, πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε πρότυπα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Συνέχεια
Γράμματα ἀπὸ τὸν πόλεμο
Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία.
Συνέχεια
Ἡ πραγματικὴ ὑπέρβασις τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ.
Σήμερα θὰ γράψω ἕνα κείμενον, ἱστορικὸ μέν, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς …μεγάλης ἀποστάσεως ἀπὸ τὴν ἱστορία. (Κάτι ποὺ δὲν συνηθίζω…)
Σήμερα θὰ σᾶς γράψω κάποιες σκέψεις μου, ποὺ βασίζω σὲ πολλῶν ἐτῶν ἀναγνώσματα, ἀλλὰ θὰ καταθέσω ΜΟΝΟΝ τὰ δικά μου συμπεράσματα.
Αὐτὰ τὰ συμπεράσματα δὲν «δένουν» ἀπαραιτήτως μὲ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ ΕΠΙΣΗΜΩΣ γνωρίζουμε, (1) ἀλλὰ …«παντρεύουν» πολλὲς πληροφορίες, ἀπὸ πολλὲς πλευρὲς τῆς ἱστορίας μεταξύ τους.
Πρὶν σᾶς μιλήσῳ γιὰ τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ, θὰ κάνω μία μικρὴ …λοξοδρομικὴ ἀναδρομή.
Ἡ ἱστορία μας ΔΕΝ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἀλλὰ ὀφείλω νὰ …περάσῳ ἀπὸ τὴν Κρήτη, πρὸ κειμένου νὰ ἐξηγήσῳ κάποιες πολὺ σημαντικὲς λεπτομέρειες, γιὰ τὸν ῥόλο ποὺ ἔπαιξαν (καὶ ἀκόμη ΠΑΙΖΟΥΝ) κάποια πρόσωπα, σὲ περιόδους σημαντικῶν ἀλλαγῶν, κοινωνικῶν καὶ γεωστρατηγικῶν. Συνέχεια
Ἀπώλειες;
Ἕνα σημεῖον ποὺ οὐδέποτε μὲ ἀπησχόλησε στὴν ζωή μου εἶναι ἡ δημιουργία περιουσίας.
Ἴσως διότι μέσα μου ἐπίστευα πάντα πὼς ἡ πραγματικὴ περιουσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ σκέψις καὶ ἡ ἀντίληψίς του.
Τὰ ἀντικείμενα, ὅπως καὶ οἱ συνάνθρωποί μας, ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Συνέχεια
«Ὄχι, τελικῶς ΔΕΝ εἶσαι προδότης!!!»
Ἀνεφώνησε ὁ φίλος Μῆτσος, πρὸ ἠμερῶν.
Γελοῦσα… Ὄχι διότι ἐπίστευσα ποτὲ πὼς ὑπῆρχε περίπτωσις νὰ εἶμαι (ἐν ἀγνοίᾳ μου!!!) προδότης, ἀλλὰ διότι, ὅσο κι ἐὰν ἤμουν βεβαία γιὰ τὶς ἐπιλογές μου, κάπου μέσα μου πονοῦσα γιὰ τὶς κουβέντες ποὺ μοῦ εἶπε.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ παραλλήλως αἰσθανόμουν πὼς ἦταν ἄδικο νὰ χάσῳ κάποιους καλοὺς φίλους, ἐπεὶ δὴ ἀμφισβήτησα μερικοὺς κοινοὺς καραγκιόζηδες.
Ἀναφέρομαι σὲ ἕνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ δύο ἐτῶν περίπου κι ἀφᾠροῦσε στὸν νεο-ἐθνο-«σωτῆρα» ἈρτεΜΑΚΗ.
Τί κι ἐάν ἐξηγοῦσα τότε στόν φίλο μου πώς «ἄλλο τό «θέλω μου» κι ἄλλη ἡ πραγματικότης»; Συνέχεια