Όλοι το τελευταίο διάστημα περπατώντας στους δρόμους – ειδικά αργά το βράδυ ή νωρίς το πρωί – συναντάμε καθημερινά δίπλα μας αστέγους, που ταλαιπωρημένοι και πεινασμένοι, αλλά παράλληλα με μια ευδιάκριτη υπερηφάνεια, κλείνουν για λίγο τα μάτια τους, όπου βρουν λίγο απάγκιο, μη μπορώντας να βλέπουν αυτό το απάνθρωπο και εν τέλει απαράδεκτο κράτος, αλλά δυστυχώς και αυτή την υποκριτική κοινωνία μας.
Μια κοινωνία που έχει γαλουχηθεί για πολλά χρόνια τώρα με επιστημονικό τρόπο στην αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, με αντάλλαγμα λίγες σταγόνες αυτάρκειας και μια τζούρα εξηρτημένης ευτυχίας, που δεν μας δίνει πλέον το δικαίωμα να σκεφτούμε και πολύ. Συνέχεια
Ἡ αἴσθησις, κάποιες φορές, ποὺ μᾶς «κατακαίει» εἶναι τὸ ὅ,τι μέσα μας, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὅποιες σκέψεις, μία ἄσβεστος φλόγα μᾶς κρατᾶ ἀναστατωμένους, μὰ τελικῶς, ἐφ΄ ὅσον δὲν ἐκφράζεται, παραμένοντας κρυφή, μᾶς σιγοκαίει καὶ μᾶς ἐξαντλεῖ…
Ἡ μεγάλη διαφορὰ ποὺ ἔχει ὁ ἐπιτυχημένος ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἀποτυχημένο, εἶναι στὴν ἐπιμονή.
Κάποιος τοῦ εἶπε πὼς αὐτὸ δὲν γίνεται.