Ὅταν ἤμασταν παιδιὰ καὶ ἀκούγαμε τὴν ἱστορία τοῦ Ἀλαντίν, ὀνειρευόμασταν νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ μαγικὸ λυχνᾶρι, ποὺ ὅταν θὰ τὸ τρίβαμε θὰ ἔβγαινε ἀπὸ μέσα του τὸ τζίνι καὶ θὰ ἐκπλήρωνε τὴν κάθε ἐπιθυμία μας.
Καθὼς μεγαλώναμε ὅμως, παραιτηθήκαμε ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ νὰ γίνονται τὰ πράγματα μαγικὰ στὴν ζωή μας.
Τί θά γινόταν ὅμως ἂν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;
Ποιές εὐχές θά κάναμε; Συνέχεια

Ἔχοντας βεβαιότητα πὼς εἶμαι στὴν ὀρθή, γιὰ ἐμέναν, πορεία, εἶναι δύσκολο νὰ χάνῳ τὸ θάῤῥος μου.
Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή ποὺ μπαίνουμε σὲ ἕνα σπίτι, ξέρουμε ἂν θὰ μᾶς τραβήξῃ ἢ ὄχι. 
