Ἔξω, ἐκεῖ, μακρυά, στὰ ξένα… ποὺ ἡ Πατρίδα φαίνεται ὡς κάτι μακρινὸ καὶ ἄπιαστο, τὴν τιμοῦν μὲ σεβασμὸ καὶ μὲ φροντίδα…
Ἰδίως τώρα ποὺ ἐπετράπησαν οἱ παρελάσεις…
Βέβαια, τὸ γιατὶ ἐπετράπησαν εἶναι μία ἄλλη ἱστορία, ποὺ θὰ τὴν ἐξετάσουμε ἐν καιρῷ….
Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει σήμερα εἶναι τὸ πῶς αἰσθάνονται οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀμερικῆς (κι ὄχι μόνον) τώρα ποὺ ἔχουν τὸ δικαίωμα, ἐπισήμως, νὰ ἑορτάζουν τὴν ἐθνική μας ἐπέτειο…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Λίγη Ἑλλάδα νὰ ἐπιτρέπαμε στὴν ζωή μας…
Λίγη… Τόση δά…
Ἴσα γιὰ νὰ νοιώσουμε τὶς μυρωδιές της… Τὸ κρασί της… Τὸ λιόδενδρο… Τὸν Ἥλιο της…
Τὸ γλέντι μὲ τὴν παρέα… Τὴν Καλημέρα ποὺ χάσαμε…
Λίγο… Ἴσα γιὰ νὰ πατήσουμε σὲ κοινὸ τόπο…
Ἴσα γιὰ νὰ τραγουδήσουμε καὶ πάλι τὰ ἴδια τραγούδια…
Ἴσα γιὰ νὰ ἐντοπίσουμε τὸν κοινό μας στόχο…
Τὰ …ἀσύνδετα γεγονότα.
Πολλὲς φορὲς δύο ἐπιφανειακὰ ἄσχετα μεταξύ τους γεγονότα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐρμηνευθοῦν, μπορεῖ νὰ συνδέονται καὶ νὰ ἔχουν τὸ νόημά τους.
Οἱ περισσότεροι αὐτὸ τὸ ὀνομάζουν σύμπτωση, ἤ πεπρωμένο, ἤ τύχη.
Πολλὲς φορὲς συμβαίνουν κάποια γεγονότα στὴν ζωή μας τὰ ὁποῖα καί μᾶς ὁδηγ Συνέχεια
Κι ὅμως… Ἡ σημαία μας εἶναι τὸ κλειδί…
Στὸν ἐξώστη μου κυματίζει ἐπὶ 24ώρου βάσεως, 365 ἡμέρες τὸν χρόνο, ἡ Ἑλληνικὴ σημαία.
Πολλοὶ τὴν στραβοκυττοῦν… Ἄλλοι πάλι τὴν κυττοῦν καὶ χαμογελοῦν… Κι ἄλλοι, λιγότεροι, πηγαίνουν στὰ σπίτια τους καὶ μὲ μιμοῦνται…
Ἡ σημαία δὲν εἶναι ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι κατοικοῦν Ἑλληναράδες. Οὔτε παραμένει ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς ἐγὼ εἶμαι περισσότερο πατριώτισσα ἀπὸ ἐσέναν. Οὔτε κυματίζει γιὰ νὰ μὲ στοχοποιῇ.
Ἡ σημαία παραμένει ἐκεῖ διότι ἔχουμε κατοχή. Ἐπισήμως ἔχουμε κατοχή. Κι ὅσο κρατᾷ ἡ κατοχή, τόσο θὰ κυματίζῃ ἡ σημαία μου…
Στὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐλευθερία πρῶτα τὸν ἑαυτόν μου ἀντιμάχομαι!
Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…
Ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν ζωή.
Στὴν ζωὴ δὲν ὑπάρχουν ἐγγυήσεις…
Καμμία ἐγγυήσι δὲν ἔχουμε πὼς ἡ ζωὴ θὰ ἐξελιχθῇ ὅπως θὰ θέλαμε καί πὼς οἱ ἄνθρωποι, γιὰ τοὺς ὁποίους νοιαζόμαστε καὶ ἀγαπάμε, θὰ μᾶς συμπεριφερθοῦν καλά. Συνέχεια