Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Καὶ νά… Μία θαυμασία εὐκαιρία γιὰ νὰ γίνουμε ἐλεύθεροι!!!
Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
Θυμίστε τους νὰ προσθέσουν μίαν σημαία…
Ἐλάχιστες οἱ Ἑλληνικὲς σημαῖες στὸ κέντρο τῆς Πάτρας, ἐνῶ ἀντίθετα κυματίζουν περιφερειακά.
Ἡ ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης εἶναι ἔνα «ἐργαλεῖο» γενοκτονίας.
Θυμίστε στοὺς ἐμπόρους νὰ προσθέσουν στὴν βιτρίνα τους μιὰν Ἑλληνικὴ σημαία… πάνινη ἢ χάρτινη…
Ὅσο ἀντέχει…
Πολλὲς φορὲς πασκίζουμε, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας, νὰ …«βοηθήσουμε» ἄλλους νὰ καταλάβουν, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.
Καὶ πασκίζουμε, καὶ πιέζουμε, καὶ ἀγωνιοῦμε….
Καὶ θυμώνουμε… Καὶ μαλώνουμε… Καὶ φωνάζουμε… Καὶ ἀπογοητευόμεθα…
Ἔ καί; Γιατί τόσο πολύ ὑποφέρουμε γιά αὐτά πού οἱ ἄλλοι θέλουν ἤ δέν θέλουν;
Γιατί διά τῆς βίας νά ἀλλάξουν τοποθετήσεις, ἀντιλήψεις, ἀπόψεις, ὀπτικές, ἀνάγκες, κατευθύνσεις;
Γιατί μέ τό ζόρι νά μᾶς ὁμοιάσουν;
Καί ποιός μᾶς διαβεβαιώνει πώς ἐμεῖς πράγματι εἴμαστε παράδειγμα πρός μίμησιν κι ὄχι παράδειγμα πρός …ἀποφυγήν; Συνέχεια
Καλλιτέχνης ἤ ἀνισόῤῥοπος;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἤμουν στὴν Πάτρα. Ἑκεῖ συνομιλῶντας μὲ ἕναν φίλο καλλιτέχνη ἔμαθα γιὰ τὸν Στέλιο Ἀρκαδίου.
Τί ἐστί Στέλιος Ἀρκαδίου;
Ἀρχικῶς κυττᾶξτε τὴν φωτογραφία παρακάτω, μὲ προσοχὴ παρακαλῶ, καὶ μετὰ τὸ ἀναλύουμε. Ναί, εἶναι πραγματικὴ ἡ φωτογραφία!
Δὲν εἶναι περίεργο παιχνίδι τῶν εἰκόνων καὶ τοῦ Photoshop.
Εἶναι ἕνα αὐτὶ ποὺ ἐμφυτεύθηκε σὲ ἕνα χέρι!
Κι ὅλο αὐτὸ πρὸς τέρψιν τοῦ κοινοῦ του! Ἤ τοῦ ἰδίου!
Μποροῦμε νά χρησιμοποιήσουμε σωστά τό μυαλό μας;
Ὅλοι μας ἔχουμε γεννηθεῖ μὲ ἕνα θαυμάσιο δῶρο, ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ ἐπιτύχουμε ὅ,τι δήποτε θελήσουμε.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μυαλό μας.
Οἱ περισσότεροι ξέρουν πολὺ λίγα πράγματα γιὰ τὸ πῶς λειτουργεῖ.
Ὅταν ἤλθαμε σὲ αὐτὴν τὴν ζωὴ οὐδεὶς μᾶς ἔδωσε ὁδηγίες χρήσεως γιὰ τὸ πῶς λειτουργεῖ αὐτὸ τὸ θαυμάσιο ἐργαλεῖο, ἀντίθετα μὲ ἔναν ὑπολογιστή ποὺ παίρνουμε μαζύ μας ὁδηγίες γιὰ τὴν λειτουργία του. Συνέχεια