Σήμερα λοιπὸν ξεκινᾶ κι ἐπισήμως ἡ ἄνοιξις…
Ἐκ τοῦ Ἀνοίγω… Ἀνοίγει ὁ καιρός, οἱ καρδιές μας, οἱ σκέψεις μας, τὸ μυαλό μας, ἡ ἀντίληψίς μας, τὸ βλέμμα μας, τὰ ὄνειρά μας, οἱ δυνατότητές μας, τὰ πιστεύω μας…. Ἀνοίγουν ὅλα… Τὰ πάντα….
Ἀλλά εἶναι πράγματι ἔτσι; Ἤ μήπως ἔτσι θά ἔπρεπε νά εἶναι; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀρκεῖ νὰ μὴ σταματᾶμε…
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευτοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα…
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς ὑπαγορεύουν «ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω! Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ αὐτὸ τὸ βουνὸ γιατὶ εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Μήπως ὅλα συμβαίνουν γιά καλό;
Νοιώθω πὼς κάτι ὑπέροχο εὑρίσκεται στὸν δρόμο καὶ ὅτι αὐτὲς οἱ δυσκολίες μᾶς προμηθεύουν καὶ μὲ εὐκαιρίες προκειμένου νὰ μάθουμε καὶ νὰ ἀναπτυχθοῦμε. Συνέχεια
…κι ὄχι, δὲν αἰσθάνομαι βόιδι!!!
Ἐδῶ καὶ ἀρκετὲς ἡμέρες θέλω νὰ γράψω γιὰ μίαν εἰκόνα ποὺ εἶδα στὸ καρναβάλι τῶν Πατρῶν.
Ἡ εἰκόνα αὐτή, ποὺ τὴν βλέπουμε παντοῦ γύρω μας καὶ σὲ πολλὲς παραλλαγές, εἶναι πολὺ …λογικὴ γιὰ κάποιους…
Βλέπετε… Κάποιοι ἔχουν …«παρά-ξυπνήσει» καὶ ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι παραμένουμε στὴν …κοσμάρα τους…
Διότι, ὅπως ἔλεγε καὶ μία φίλη, πρὸ ἐτῶν, τότε μὲ τοὺς …«ἀγανακτισμένους», τὰ …ζῶα χρειάζονται μαντρί!!!
Δῆλα δὴ ἐμεῖς, τὰ …ζῶα, κατὰ τὴν φίλη (κι ὄχι μόνον) χρειαζόμεθα μαντρί… Συνέχεια
Μὰ ἕνα θυμᾶμαι πάντα…
Νὰ ἀγαπῶ καὶ νὰ σέβομαι, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, τὸν ἑαυτόν μου.
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα ἐκτιμῶ αὐτὸ ποὺ ἔχω, ποὺ εἶμαι, ποὺ ἔγινα…
Τιμῶ τὸ ἐχθές μου καὶ τὸ ἀνασκαλεύω συχνά, διότι μέσα ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζει ἡ ὁποία μου σοφία. Συνέχεια
Ἀσκούμενοι σὲ πράξεις θαῤῥαλέες γινόμαστε θαῤῥαλέοι.
Ἀσκούμενοι σὲ πράξεις μετριοπαθεῖς γινόμαστε μετριοπαθεῖς καὶ ἀσκούμενοι σὲ πράξεις θαρραλέες γινόμαστε θαρραλέοι… Συνέχεια