Πολλὲς φορὲς δύο ἐπιφανειακὰ ἄσχετα μεταξύ τους γεγονότα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐρμηνευθοῦν, μπορεῖ νὰ συνδέονται καὶ νὰ ἔχουν τὸ νόημά τους.
Οἱ περισσότεροι αὐτὸ τὸ ὀνομάζουν σύμπτωση, ἤ πεπρωμένο, ἤ τύχη.
Πολλὲς φορὲς συμβαίνουν κάποια γεγονότα στὴν ζωή μας τὰ ὁποῖα καί μᾶς ὁδηγ Συνέχεια
Στὸν ἐξώστη μου κυματίζει ἐπὶ 24ώρου βάσεως, 365 ἡμέρες τὸν χρόνο, ἡ Ἑλληνικὴ σημαία.
Πολλοὶ τὴν στραβοκυττοῦν… Ἄλλοι πάλι τὴν κυττοῦν καὶ χαμογελοῦν… Κι ἄλλοι, λιγότεροι, πηγαίνουν στὰ σπίτια τους καὶ μὲ μιμοῦνται…
Ἡ σημαία δὲν εἶναι ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι κατοικοῦν Ἑλληναράδες. Οὔτε παραμένει ἐκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξῃ πὼς ἐγὼ εἶμαι περισσότερο πατριώτισσα ἀπὸ ἐσέναν. Οὔτε κυματίζει γιὰ νὰ μὲ στοχοποιῇ.
Ἡ σημαία παραμένει ἐκεῖ διότι ἔχουμε κατοχή. Ἐπισήμως ἔχουμε κατοχή. Κι ὅσο κρατᾷ ἡ κατοχή, τόσο θὰ κυματίζῃ ἡ σημαία μου…
Πρῶτα πρέπει νὰ ἐλέγξω τὰ πάθη μου καὶ νὰ τὰ χειραγωγήσω.
Πρῶτα πρέπει νὰ ἀπεκδυθῷ τῶν πλαστῶν ἀναγκῶν μου καὶ νὰ ἀναγεννηθῶ μόνον μὲ τὶς πραγματικές μου ἀνάγκες, ἀφήνοντας πίσω μου ὅλα τὰ φτιασίδια καὶ τὰ τεχνητά στολίδια… Σὲ αὐτὸν τὸν πόλεμο, ὅπως καὶ σὲ κάθε πόλεμο, ὁ πολεμιστὴς πρέπει νὰ μπορῇ νὰ κουβαλᾶ ΜΟΝΟΝ τὰ ὅπλα του καὶ τίποτα περσισσότερο…
Πρῶτα πρέπει νὰ καθαρθῷ ἀπὸ συνήθειες, ἤθη κι ἔθιμα τῆς πολυετοῦς σκλαβιᾶς μου, ἀναγνωρίζοντάς τες, καὶ μετὰ νὰ θεωρήσω πὼς ναί, ἔχω δικαίωμα στὴν ἐλευθερία…
Στὴν ζωὴ δὲν ὑπάρχουν ἐγγυήσεις…
Καμμία ἐγγυήσι δὲν ἔχουμε πὼς ἡ ζωὴ θὰ ἐξελιχθῇ ὅπως θὰ θέλαμε καί πὼς οἱ ἄνθρωποι, γιὰ τοὺς ὁποίους νοιαζόμαστε καὶ ἀγαπάμε, θὰ μᾶς συμπεριφερθοῦν καλά. Συνέχεια
Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;
Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
