Κι ἐὰν χιονίζῃ κι ἐὰν βρέχῃ…

Κι ἐὰν χιονίζῃ κι ἐὰν βρέχῃ...Τὸ ἀγριολούλουδο ἀντέχει…

Τραγουδοῦσε κάποτε ὁ πολυαγαπημένος μας Στελάρας…
Πόσες φορὲς δὲν ἐδάκρυσα μὲ αὐτὸ τὸ τραγούδι…
Καὶ πόσες ἀκόμη, ἀρκετὰ περισσότερες, δὲν ἐθύμωσα μὲ τὸ κλάμα του…
Ναί… τὸ κλάμα του… Συνέχεια →

Διὰ τῆς βίας πολιτισμός…

Πολιτισμὸς δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ὁρίζουν οἱ ἄλλοι γιὰ πολιτισμό.
Πολιτισμὸς δὲν εἶναι τὸ Μέγαρο ἤ κάποιος παίδαρος…
Πολιτισμὸς δὲν εἶναι ἡ μουσικὴ τῶν Εὐρωπαίων ἤ τῶν Κινέζων ἤ τῶν Σομαλῶν.
Πολιτισμὸς εἶναι ὁ σεβασμός.
Πολιτισμένος ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶναι ἐλεύθερος.
Πολιτισμένος ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀκούῃ τὰ πάντα καὶ νὰ ἀπολαμβάνῃ αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾷ…
Πολιτισμὸς εἶναι ἡ παράδοσις καὶ ἡ ἀνάδειξίς της. Συνέχεια →

Μία ἀόρατος κλωστή…

Μιὰ Ἀρχαία Κινεζικὴ ἱστορία λέει ὅτι μιὰ ἀόρατη κόκκινη κλωστὴ συνδέει ὅλους ἐκείνους ποὺ προορίζονται γιὰ νὰ συναντηθοῦν, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν χρόνο, τὸν τόπο, ἤ τὶς περιστάσεις. Τὸ νῆμα μπορεῖ νὰ τεντώσῃ ἢ νὰ μπερδευθῇ, ἀλλὰ ποτὲ δὲν σπάει…

Πολλὲς φορὲς δύο ἐπιφανειακὰ ἄσχετα μεταξύ τους γεγονότα, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐρμηνευθοῦν, μπορεῖ νὰ συνδέονται καὶ νὰ ἔχουν Συνέχεια →

Ὅταν κάτι δὲν προχωρᾷ…

Σημαίνει πὼς πρέπει νὰ τὸ ἐπανεξετάσω…
Τὸ «κάθε ἐμπόδιον γιὰ καλό», δὲν εἶναι κάτι ποὺ πρέπει νὰ ξεχνᾶμε… Συνέχεια →

Μία περιπέτεια;

Πῶς τήν ζεῖ κάποιος; Ποῦ; Πότε; Πῶς; Μέ ποιούς; Κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες;
Ἤ μήπως ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα εἶναι ἁπλῶς γιά …πέταμα;

Συνέχεια →