Σήμερα ἐσκέφθης πώς ΜΠΟΡΕΙΣ;

ΣΗΜΕΡΑ σκέφτηκες ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ:

νά κάνῃς τόν ἑαυτό σου νά ἀξίζῃ ὅλο καί περισσότερο;

νά δώσῃς ποιότητα στήν ζωή σου; Συνέχεια →

Μὴ βλέπεις τὰ νέφη…

Δὲς τὸν Ἥλιο ποὺ κρύβεται πίσω τους…
Μὴ βλέπεις τὴν συννεφιά, δὲς τὸ Φῶς ποὺ ἔρχεται…
Μὴ βλέπεις τὶς σκιές, δὲς τὰ πρόσωπα καὶ τὶς εἰκόνες στὶς πραγματικές τους διαστάσεις… Ὄχι στὶς πρόσκαιρες…

Τὰ νέφη πάντα εἶναι περαστικά…
Τὸ Φῶς εἶναι ἰσχυρότερον κι ἀνίκανα τὰ πάντα νὰ μᾶς τὸ ἀποκρύψουν γιὰ πολύ…
Κάθε τὶ ποὺ μπαίνει ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ τὸ Φῶς εἶναι καταδικασμένο σὲ Θάνατο…
Ἡ πορεία μας εἶναι μία… Καθαρή… Ξεκάθαρη… Συνέχεια →

Πολύ νωρίς ἤ πολύ ἀργά;

Χαμένες εὐκαιρίες, λέξεις ποὺ δὲν εἰπώθησαν ποτέ, συναισθήματα ποὺ δὲν ἐκφράστηκαν, ἀποφάσεις ποῦ δὲν πάρθηκαν, δεσμεύσεις ποὺ δὲν τηρήθηκαν….
…μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν ζήσαμε …. Συνέχεια →

Ὅπως πάντα ἡ ὀμορφιὰ θὰ νικήσῃ…

…Παθιασμένος ἔρωτας τοῦ Ἐγκελάδου καὶ τῆς Κεφαλλονιᾶς…
…Ἔρωτας-μάχη!!
Ὅπως πάντα… ἡ ὀμορφιὰ θὰ νικήσει!!!!! Συνέχεια →

Τὰ λάθη δὲν σβήνονται.

Καὶ οὔτε πρέπει νὰ σβήνονται.

Ἡ ἀσθενική μας μνήμη εἶναι πολλὲς φορὲς ἡ αἰτία πολλῶν κακῶν.
Δὲν λέω πὼς πρέπει νὰ τὰ ἀναμασσοῦμε διαρκῶς…
Λέω πὼς πρέπει νὰ τὰ ἀνασύρουμε στὴν μνήμη μας, πάντα, ὅταν χρειάζεται, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ λαμβάνουμε, βασιζόμενοι στὴν ἐμπειρία καὶ στὴν γνῶσιν ποὺ μᾶς ἔδωσαν, ὅλο καὶ ὀρθότερες ἀποφάσεις. Συνέχεια →

Τὰ ὄνειρα χρειάζονται μία εὐκαιρία.

 Σήμερα καταλαβαίνεις πόσο εὐλογημένος εἶσαι.
Μέσα σου ὑπάρχει ἕνα ὄνειρο ποὺ τὸ διατηρεῖς στὸ ἱερὸ καταφύγιο τῆς ψυχῆς σου.
 Τὶς στιγμὲς τοῦ ἐνθουσιασμοῦ ξεχειλίζεις ἀπὸ δύναμι καὶ αὐτοπεποίθησι γιὰ τὶς χρυσὲς δυνατότητες ποὺ ξετυλίγονται ἐμπρός σου.
 Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἐνθουσιασμὸς εἶναι ἕνα συναίσθημα ποὺ δύσκολα μπορεῖς νὰ τὸ ἀντέξῃς μόνος, τὸ ἐκμυστηρεύεσαι στοὺς ἀγαπημένους σου. Συνέχεια →