Επιστρέφοντας από την πόλη στο οικοσύστημα νιώθεις και καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πόσο μάταιο και αταίριαστο σε ευφυές ον είναι όλο αυτό που κάνει ο άνθρωπος και έχει καταντήσει έτσι την ζωή του.
Στέκεσαι επιτέλους παραέξω, μεσημέρι με λιακάδα, ανάμεσα στο βουητό των μελισσών που επισκέπτονται τα κίτρινα ανθάκια της ξινίθρας και αναθυμάσαι το βουητό της πόλης, που δουλεύει με γρανάζια ανθρώπινα, μια μηχανή κυκλοφορίας του χρήματος είναι, τότε καταλαβαίνεις πόσο λάθος, πόσο ακαλαίσθητο και πόσο παρωχημένο είναι πια όλο αυτό το πράγμα που ρουφάει τις ζωές των ανθρώπων. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Καὶ τὰ φωτάκια, φωτάκια…
Κατ’ ἐμὲ ἔπρεπε νὰ τὸ βουλώσουν οἱ δήμαρχοι, οἱ νομάρχες καὶ οἱ λοιποὶ ἀρχομανεῖς «ἄρχοντες», νὰ χαμηλώσουν τοὺς τόνους, νὰ βάλουν τὴν οὐρὰ στὰ σκέλια καὶ νὰ πασχίσουν νὰ βοηθήσουν, μὲ ὄσο τὸ δυνατὸν περισσότερη δύναμι αὐτοὺς ποὺ ὑποφέρουν.
Δὲν παθαίνουν κάτι τὰ λαμπάκια, τὰ φωτάκια, τὰ κορδελλάκια ἐὰν δὲν στολισθοῦν.
Καὶ εἶναι μεγίστη ὑποκρισία νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν νὰ μὴ συμβαίνῃ κάτι σοβαρό.
Συμβαίνει καὶ παρασυμβαίνει. Καὶ τὰ κοινωνικὰ παντοπωλεῖα δὲν λύνουν προβλήματα… Μεγαλώνουν… Συνέχεια
Ἀποανάπτυξις ἤ Ἀναγέννησις;
Ὁδηγοῦσα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν Κηφισὸ μὲ κατεύθυνσιν πρὸς Κηφισιά. Εἶχε μεγάλην κίνησι καὶ χάζευα δεξιὰ κι ἀριστερὰ τὰ πάντα.
Πάσχιζα ἐναγωνίως νὰ δῶ κάποιο δένδρο, λίγη πρασινάδα, ἕναν θάμνο…
Μόλις τὰ ἀνεκάλυπτα χαμογελοῦσα… Ὅμως ἦταν γιὰ μίαν μόνον στιγμή…. Τόσο λίγο…
Σὲ μερικὰ σημεῖα τῆς λεωφόρου ἐγκαταλελειμμένα κτίρια, κυρίως βιομηχανικά, ἀλλὰ κι ἀποθῆκες καὶ ἐμπορικὰ καταστήματα.
Συνέχεια
Πὲς νὰ κυττάξουν τὸν Ἥλιο μὲ γυμνὰ μάτια…
Ὅσα κι ἐὰν σκεφθοῦμε…
Ὅσα κι ἐὰν πράξουμε…
Ὅση ἀγανάκτησι κι ἐὰν μαζέψουμε μέσα μας…
Ὅση ὀργή… Ὅσο μίσος… Ὅσο θυμό…
Ὅση ὑστερία… θὰ καταφέρουμε …ΤΙΠΟΤΑ!!! Συνέχεια
Πίσω ἀπὸ τὸ «ἀπαγορεύεται» κρύβεται…
Κρύβεται αὐτὸ ἤ αὐτὸς ποὺ πράγματι εἶναι ὁ ἐχθρός σου.
Τί ἀπαγορεύεται; Ἐκεῖ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.
Νά πιάσουμε μερικά παραδείγματα;
Ἀπαγορεύεται νά ἀρνηθῶ Συνέχεια
«Δὲν ὑπάρχει δρόμος γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη εἶναι ὁ δρόμος».
Ἡ ψαλίδα ἀνάμεσα στοὺς πλουσίους καὶ στοὺς φτωχοὺς μεγαλώνει. Τὴν ἐκμετάλλευσι τοῦ ἐργάτου ἀπὸ τὰ ἀφεντικὰ τὴν διεδέχθη μιὰ μεγαλυτέρα δυστυχία, ἡ ἀνεργία, ἡ καταστάσις τοῦ νὰ μὴν εἶναι πιὰ κάποιος ἐκμεταλλεύσιμος.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ πεινοῦν, κρυώνουν καὶ ἀναζητοῦν φαγητὸ μέσα στοὺς κάδους τῶν σκουπιδιῶν. Συνέχεια