Πάντα ἤμουν αἰσιόδοξος σὰν ἄνθρωπος. Καὶ πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυσκολιῶν, τὰ κατάφερνα.
Ὄχι εὔκολα, ἀλλὰ τὰ κατάφερνα. Κι ἐκεῖ πιστεύω πὼς εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποφύγουμε τὴν παραίτησι.
Ἡ πίστις στὸ ὅ,τι δικαιούμεθα καὶ ἀξίζουμε νὰ τὰ καταφέρουμε. Ἐὰν δὲν τὸ πιστεύσουμε πρῶτοι ἐμεῖς, ἁπλῶς δὲν θὰ συμβῇ.
Διότι τὰ πάντα, ἀπὸ τὸ μικρότερο ἔως τὸ μεγαλύτερο, εἶναι «συνδεδεμένα» μὲ «ἀόρατες κλωστές».
Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ ἀποκοπῶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ἀόρατες κλωστές» εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο στὸ ἐπόμενον βῆμα νὰ χαθῶ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ζοῦμε πιό εὐτυχισμένοι ὅταν δέν ἔχουμε συνείδησιν τῆς τραγικότητός μας;
Ἄς ξεκινήσουμε μὲ τὶς σκέψεις τοῦ Δημήτρη.
Ὁ Δημήτρης διαφωνεῖ, μὲ τὸν παραπάνω τίτλο, καὶ δικαίως, διότι ὁ ἴδιος ἔχει καὶ συναίσθησι καὶ συνείδησι τῆς τραγικότητός μας.
Ἀντιλαμβάνεται πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιληφθοῦμε οἱ σκηνοθεσίες καὶ οἱ λοβοτομήσεις ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν.
Ὅμως κάποιοι, ἄγνωστον πόσοι, πράγματι εἶναι εὐτυχισμένιο ἐπεὶ δὴ δὲν ἔχουν συνείδησιν τῆς τραγικότητος τῆς ζωῆς τους… Συνέχεια
Ἡ εἰρήνη καὶ τὰ καταστροφικὰ ἔργα της.
Παρατηρῶ γύρω μου τὸν κόσμο καὶ τρομοκρατοῦμαι.
Δυστυχῶς, ὅσο βαθύτερα πασχίζω νὰ εἰσέλθω στὴν ἀναζήτησι τῶν αἰτίων, ὅλων αὐτῶν ποὺ μᾶς συμβαίνουν, τόσο πιὸ ἔντονα καταλήγω στὴν εἰρήνη καὶ στὰ ἔργα της. Ἤ ὀρθότερα στὰ ἀποτελέσματά της…
Τόσο περισσότερο ἀντιλαμβάνομαι πὼς ἡ εἰρήνη εἶναι μάλλον πρόβλημα παρὰ λύσις.
Ἕνα μόνον ἀντιλαμβάνομαι ἐδῶ καὶ καιρό… Συνέχεια
Τὸ ἐχθὲς καὶ τὸ τώρα…
Κάποτε λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ἐθαύμαζε τὴν Φύσιν, διότι ἠσθάνετο τμῆμα της… Κομμάτι της…
Κάποτε… ἐχθές… Πολὺ παλαιά…
Μετὰ ὅμως ἦλθε τὸ ῥοῦχο, ὁ φθόνος, ὁ σκοταδισμὸς καὶ τὸ ψεῦδος…
Ἦλθε τὸ δῆθεν… καὶ μαζύ του ἡ ἀνάγκη νὰ καλυφθοῦν ὅλες οἱ βρωμιές καὶ οἱ ὑποκρισίες… Συνέχεια
Τὸ δούλεμα μὲ τὸ «ἀντιῤῥατσιστικό».
Αὐτὸ ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια πασκίζω νὰ καταθέσω εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπω πράγματι νὰ συμβαίνῃ στὴν κοινωνία μας.
Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ὑπήρξαμε ῥατσιστές.
Ἐφ΄ ὅσον ὅμως οὐδέποτε ὑπήρξαμε ῥατσιστές, τότε γιατί τόση ὑστερία, ἰδίως ἀπό μίαν μερίδα τοῦ κοινωνικοῦ καί πολιτικοῦ μας κατεστημένου; Γιατί τόσα «παρατηρήτηρια ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων»; Γιατί τόσες ΜΚΟ ἀγνώστων λοιπῶν χρηματοδοτήσεων; Γιατί τόσος πόνος καί τόσο κόψιμο νά μᾶς πείσουν πώς εἴμαστε κάτι πού οὐδέποτε ὑπήρξαμε;
Ἡ ἀπάντησις βρἰσκεται στὸ ποιὸς κερδίζει καὶ τί. Συνέχεια
Ἡ ἀγάπη θέλει χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ…
Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν γεμίσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθεῖ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν Συνέχεια