Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Θραύσματα Ψυχῆς

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σχέσεις …

Τι ενώνει δύο ανθρώπους; Η χημεία θα απαντήσετε.

Και τι είναι η χημεία;

Είναι αυτή η μυστηριώδης ελκτική δύναμη που τους φέρνει κοντά, αυτή η «κολλώδης ταινία» που τους δένει.

Οι σχέσεις, είτε είναι σχέσεις φιλίας, είτε ερωτικές δοκιμάζονται συχνά. Και έτσι είναι το σωστό. Εκεί φαίνεται η δύναμη της “κόλλας”. Αν η κόλληση αντέξει, μετά την ένταση θα επικρατήσει η ηρεμία, η γαλήνη. Αν η απωστική δύναμη είναι ισχυρή θα συμβεί ο χωρισμός. Και συνήθως, μόλις η ένταση καταλαγιάσει, θα επιχειρηθεί η επανένωση. Θα είναι Συνέχεια →

Ἡ κρίσις, ἡ εὐκαιρία καὶ ἡ ἀλλαγὴ πλεύσεως.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐπεὶ δὴ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, δὲν εἶναι κρίσις ἀλλὰ παράκρουσις, καλὸ θὰ ἦταν νὰ βάζουμε κάποια πράγματα σιγὰ σιγὰ στὶς σωστές τους θέσεις.
Γιὰ παράδειγμα, καλὸ εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ πὼς αὐτὸ ποὺ εἴχαμε, ὡς κοινωνικὸν ἐπίπεδον, πάει, τὸ ἐχάσαμε. Ἔήξε!!! Δὲν θὰ τὸ ξανὰ εὕρουμε, ὅσο κι ἐὰν ἐλπίζουμε, προσευχόμεθα, τάζουμε, σκύβουμε, παρακαλοῦμε, ἀγκομαχοῦμε…
Ἐπίσης, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀποδεκτοῦμε ταχύτατα τὴν νέα πραγματικότητά μας, διότι ὅσο ἀργότερα θὰ τὸ πράξουμε, τόσο ταχύτερα θὰ …χαθοῦμε. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, θὰ μᾶς συνυπολογίσουν, στὶς «παράπλευρες ἀπώλειες». Συνέχεια →

Ὑποταγή καί παραίτησις;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Πάντα ἤμουν αἰσιόδοξος σὰν ἄνθρωπος. Καὶ πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυσκολιῶν, τὰ κατάφερνα.
Ὄχι εὔκολα, ἀλλὰ τὰ κατάφερνα. Κι ἐκεῖ πιστεύω πὼς εἶναι τὸ κλειδὶ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀποφύγουμε τὴν παραίτησι.
Ἡ πίστις στὸ ὅ,τι δικαιούμεθα καὶ ἀξίζουμε νὰ τὰ καταφέρουμε. Ἐὰν δὲν τὸ πιστεύσουμε πρῶτοι ἐμεῖς, ἁπλῶς δὲν θὰ συμβῇ.
Διότι τὰ πάντα, ἀπὸ τὸ μικρότερο ἔως τὸ μεγαλύτερο, εἶναι «συνδεδεμένα» μὲ «ἀόρατες κλωστές».
Ἐὰν λοιπὸν ἐγὼ ἀποκοπῶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ἀόρατες κλωστές» εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο στὸ ἐπόμενον βῆμα νὰ χαθῶ… Συνέχεια →

Ζοῦμε πιό εὐτυχισμένοι ὅταν δέν ἔχουμε συνείδησιν τῆς τραγικότητός μας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἄς ξεκινήσουμε μὲ τὶς σκέψεις τοῦ Δημήτρη.

Ὁ Δημήτρης διαφωνεῖ, μὲ τὸν παραπάνω τίτλο, καὶ δικαίως, διότι ὁ ἴδιος ἔχει καὶ συναίσθησι καὶ συνείδησι τῆς τραγικότητός μας.
Ἀντιλαμβάνεται πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιληφθοῦμε οἱ σκηνοθεσίες καὶ οἱ λοβοτομήσεις ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν.
Ὅμως κάποιοι, ἄγνωστον πόσοι, πράγματι εἶναι εὐτυχισμένιο ἐπεὶ δὴ δὲν ἔχουν συνείδησιν τῆς τραγικότητος τῆς ζωῆς τους… Συνέχεια →

Ἡ εἰρήνη καὶ τὰ καταστροφικὰ ἔργα της.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ εἰρήνη καὶ τὰ καταστροφικὰ ἔργα της.Παρατηρῶ γύρω μου τὸν κόσμο καὶ τρομοκρατοῦμαι.
Δυστυχῶς, ὅσο βαθύτερα πασχίζω νὰ εἰσέλθω στὴν ἀναζήτησι τῶν αἰτίων, ὅλων αὐτῶν ποὺ μᾶς συμβαίνουν, τόσο πιὸ ἔντονα καταλήγω στὴν εἰρήνη καὶ στὰ ἔργα της. Ἤ ὀρθότερα στὰ ἀποτελέσματά της…
Τόσο περισσότερο ἀντιλαμβάνομαι πὼς ἡ εἰρήνη εἶναι μάλλον πρόβλημα παρὰ λύσις.

Ἕνα μόνον ἀντιλαμβάνομαι ἐδῶ καὶ καιρό… Συνέχεια →

Τὸ ἐχθὲς καὶ τὸ τώρα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κάποτε λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ἐθαύμαζε τὴν Φύσιν, διότι ἠσθάνετο τμῆμα της… Κομμάτι της…
Κάποτε… ἐχθές… Πολὺ παλαιά…
Μετὰ ὅμως ἦλθε τὸ ῥοῦχο, ὁ φθόνος, ὁ σκοταδισμὸς καὶ τὸ ψεῦδος…
Ἦλθε τὸ δῆθεν… καὶ μαζύ του ἡ ἀνάγκη νὰ καλυφθοῦν ὅλες οἱ βρωμιές καὶ οἱ ὑποκρισίες… Συνέχεια →