Αὐτὸ ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια πασκίζω νὰ καταθέσω εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπω πράγματι νὰ συμβαίνῃ στὴν κοινωνία μας.
Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ὑπήρξαμε ῥατσιστές.
Ἐφ΄ ὅσον ὅμως οὐδέποτε ὑπήρξαμε ῥατσιστές, τότε γιατί τόση ὑστερία, ἰδίως ἀπό μίαν μερίδα τοῦ κοινωνικοῦ καί πολιτικοῦ μας κατεστημένου; Γιατί τόσα «παρατηρήτηρια ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων»; Γιατί τόσες ΜΚΟ ἀγνώστων λοιπῶν χρηματοδοτήσεων; Γιατί τόσος πόνος καί τόσο κόψιμο νά μᾶς πείσουν πώς εἴμαστε κάτι πού οὐδέποτε ὑπήρξαμε;
Ἡ ἀπάντησις βρἰσκεται στὸ ποιὸς κερδίζει καὶ τί. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἡ ἀγάπη θέλει χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ…
Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν γεμίσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθεῖ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν Συνέχεια
Ἀγώνας γιά τό καλλίτερο ἤ συμβιβασμός στό χειρότερο;
Εἶναι μεγάλη ἡ ἀγωνία ὅλων μας, καθημερινῶς, ποὺ τελικῶς καταντᾶ κλαυσίγελως, πρὸ κειμένου νὰ ὑπερασπισθοῦμε αὐτὸ ποὺ ἔως προσφάτως θεωρούσαμε ὡς κεκτημένον μας..
Ὁ κάθε ἀγών, ἡ κάθε ἀντίδρασις, συμβαίνει κατόπιν ἑορτῆς, κι ὄχι πρὸ αὐτῆς.
Οὐσιαστικῶς συμβαίνει γιὰ τὴν διατήρησι τῶν ὑπαρχουσῶν ἐπιπέδων διαβιώσεως κι ὄχι γιὰ τὴν διεκδίκησιν ἀνωτέρου ἐπιπέδου διαβιώσεως, ποὺ θὰ ἐγγίζῃ τὰ ὅρια τῆς ἀξιοπρεποῦς ζωῆς. Συνέχεια
Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες.
Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες. Ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα μελήματά μας εἶναι νὰ μποροῦμε νὰ ξέρουμε αὐτά ποὺ εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς σὲ κάθε περίοδο, νὰ τοὺς δίδουμε ἐνέργεια, ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε τὴν ἰσοῤῥοπία μας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ βῆμα μας ἤ νὰ βάζουμε τὴν ζωὴ στὴν ἀναμονή.
Κάποια παιδιὰ αὐτὸ τὸν καιρὸ διαβάζουν γιὰ νὰ μποῦν στὸ Πανεπιστήμιο Συνέχεια
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς…
Ἔχεις πολλὰ ἀκόμη νὰ γευθῇς, νὰ μοιρασθῇς καὶ νὰ δώσῃς…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Δὲν εἶναι ὅλα σκοτάδι… Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλα σκοτάδι…
Τὸ σκοτάδι εἶναι μόνον ἀπουσία φωτός… Μπορεῖς μόνον νὰ ἀνοίξῃς ἕνα παράθυρο…
Μὴ βιάζεσαι νὰ φύγῃς… Στὴν ὥρα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς…
Εἶσαι ὅλα ὅσα ἔχεις…
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος, γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα, εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἤ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἤ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἄνθρωπος κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνῶσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατὶ ὑποκύπτουμε. Συνέχεια