Λέγαμε λοιπόν, κάααααποτε, πρὸ μνημονίου, μερικὲς ἀλήθειες, ἔτσι, γιὰ νὰ μᾶς συμπαθῇ κι ὁ κοσμάκης, ποὺ τεχνηέντως τὸν κρατοῦν ἀμόρφωτο. Λέγαμε λοιπὸν κάτι γιὰ ἀπελάσεις ΛΑΘΡΟμεταναστῶν… Λέγαμε κάτι γιὰ τὴν Ἑλλάδα… Λέγαμε κάτι γιὰ τὴν ἱστορία…
Λέγαμε καὶ κάτι γιὰ τοὺς κλασσικούς μας… Ἔτσι, γιὰ νὰ πουλᾶμε βιβλία…
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fEB9yt1AbUA] Συνέχεια
Κάθε φορὰ ποὺ στὸ παρελθὸν ἔπεφτα ἐπάνω σὲ κάποιο ἐμπόδιο, συνήθως, «κολλοῦσα» ἐκεῖ, ἔως νὰ τὸ ξεπεράσω.
Μοῦ πῆρε πολὺ χρόνο, κόπο, πόνο γιὰ νὰ ἀντιληφθῶ πὼς τὰ ἐμπόδια εἶναι οἱ πραγματικοί μου σωτῆρες. Πὼς δίχως τους δὲν θὰ μποροῦσα ΠΟΤΕ νὰ βγῶ ἀπὸ τέλματα καὶ κολλήματα, ποὺ γενεὲς ἐπὶ γενεῶν μοῦ κληροδότησαν. Κι ἐπεὶ δὴ αὐτὸ τὸ «ταξείδι» εἶναι διαρκές, κάθε φορὰ ποὺ ἐμφανίζεται τὸ ἐμπόδιο, γνωρίζω πλέον πὼς κάτι ἐγὼ ἔχω νὰ μάθω κι ὄχι κάτι νὰ κάνω. Συνέχεια
Ἐὰν πράγματι θέλουμε νὰ πάψουμε νὰ ταΐζουμε τοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους μὲ τὶς σάρκες, πρέπει νὰ σφίξουμε τὰ δόντια καὶ νὰ ἀποδεκτοῦμε τὴν νέα κατάστασι…
Ἔλεγε ὁ φίλος μου προχθές, ὁ Κωστῆς.
Ὁ Κωστῆς εἶναι γνώστης τῶν οἰκονομικῶν. Πολὺ καλὸς γνώστης. Οἰκονομολόγος ἄλλως τὲ καὶ ὁ ἴδιος…
Καὶ εἶχε πράγματι ἐκνευρισθῇ μαζύ μου καὶ μὲ τὶς ἐμμονές μου…
Διότι περὶ ἐμμονῶν πρόκειται, ἐφ΄ ὅσον, κατὰ τὸν Κωστῆ πάντα, ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐκφράζω δὲν εἶναι παρὰ ἀποτέλεσμα τῶν συναισθηματικῶν μου παρορμήσεων. Συνέχεια
Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Ὅλοι μας ἀγωνιοῦμε γιὰ τὰ παιδιὰ μας καὶ θέλουμε νὰ κάνουμε τὸ καλύτερο γι΄ αὐτά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ παιδιά μας δὲν ἀκοῦν αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ κάνουμε. Εἴμαστε πρότυπα γι΄ αὐτά. Ἀλλά τί εἴδους πρότυπα; Πῶς μποροῦμε νά τά διδάξουμε κάτι πού ἐμεῖς δέν τό ἔχουμε μάθει;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι εὐγενικά, ὅταν δέν βλέπουν τήν εὐγένεια πουθενά;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι χαρούμενα, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε μονίμως στήν γκρίνια καί στήν μουρμούρα;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιὰ μας νά ἔχουν ὄνειρα, ὅταν ζοῦν τό δικό μας ναυάγιο δυνατοτήτων; Συνέχεια
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
